غباری بی وزن و بی رنگ

حقوق انسانی

2011-12-09T09:26:00.000-08:00

فردا روز جهانی حقوق بشر است و در بسیاری از شهرهای جهان برنامه های گوناگونی به عنوان ارج نهادن به حقوق مسلم انسانی برپا می شود وطبق معمول چنین مراسمی خاری ست بر دیده ی زورگویان ومستبدین وهدیه ی گرانقدری برای آزادیخواهان همنوع دوست. این هم نمایشنامه یی که در پست پیش قول داده بودم امیدوارم که بردل نشیند و گره یی بدهرچند در این دنگشاید .بااینکه در جهان مجازی استفاده ی بی اجازه رسم شده،ولی اگر کسی خواست این نوشته را کار کند ،بد نیست که خبر بدهد. همه ی اهل تئاتر می دانند که نوشتن یک اثر تا کارنشده و روی صحنه نرفته ،هنوز کامل نیست و هنگامی که اجرای نخست انجام گیرد،تازه می توان پذیرفت که یک اثرکامل نوشته شده .
این صدمین پستی ست که در این چهارسال گذشته توی این وبلاگ ثبت شده و نظرات و دید سیاسی ام که تا حد ممکن مشخص شده. وازاین پس ،اگر تندرستی مناسب وعمری بود،از خاطرات وتجربه ی شخصی ،مثلن ؛ ده سال تاکسی رونی در شب فرانکفورت ، که پر از تجربه ست بنویسم وگاهی مطلبی برای همدردان ــ ام.اسی ها ــ ویا گاهی اثری ادبی . هر چندهم که از نظر ادبی و هنری برای دیگران بی ارزش باشد ،برای خودم مهم است مثلن همین که توانسته ام پس از پنج سال دوباره نوشته یی را تا حدی نسبتن کامل عرضه کنم. درضمن درفوریه شبی درکتابخانه ی کارگاه هانوور، باعرضه ی بیبلیوگرافی "مخمصه"عرضه می شود .

امیدوارم که همه ی آنهایی که جشن می گیرند ،شب یلدا وایام کریسمس خوشی داشته باشند وبا آگاهی از تحول یازده به دوازه لذت ببرند وسال دوهزارودوازده ی میلادی بر همه خوش باشد!!!

Gilenya

2011-10-20T07:48:00.000-07:00

این نام داروی پژوهشی جدیدی ست که حدود سه سال است در بین دو ،سه هزار بیمار مبتلا به ام. اس استفاده شده و نسبتن بد جواب نداده .ساخت شرکت داروسازی نووارتیس است .منم حدودهشت ماه در یک گروه دانشگاهی همراه بود م وراضی،اما سه ماه پیش گفتند باید مدتی مصرف نکنی ،چون آزمایش خونم کمی به هم ریختگی نشان داده.در واقع یک نوشداروی الکسیر گران قیمت است و روزانه یک کپسول مصرف می شود. کپسول :صفر،ممیزپنج میلی گرم در آن است وبه قیمت صدوسی یورو.شانس من و دیگر کم پولان مبتلا این است که سیستم بیمه درمانی در کشورهایی مثل آلمان این مخارج را به عهده می گیرد .شاید باید دوباره یک دوره ی یک ساله این کپسول را استفاده کنم .راستی.نمایشنامه ی مخمصه را در پست بعدی اینجا می گذارم .با اینکه بازنویسی ش کردم،کار جا نیفتاده همه ی اهل تئاتر می دانند که نمایشنامه ی نوشته شده تا روی صحنه نرفته کامل نگاشته نشده وبیشتر از پنجاه در صد باید روی صحنه و پس از اجراهای نخست تکمیل بشه و به زندگی ادامه دهد.

در ضمن درباره ی اوضاع قمر در عقرب و هیاهوی انتخاباتی که انتخابات نیست من هیچ پیشنهادی ندارم ।।।

در این خرقه بسی آلودگی هست

خوشاوقت قبای می فروشان
دراین صوفی وشان دردی ندیدم

که صافی باد عیش دُرد نوشان

چومستم کرده ای مستور منشین

چو نوشم داده ای زهرم منوشان

بیا و زغبن این سالوسیان بین

صراحی خوندل و بربط خروشان

حافظ

چه ها شدن

2011-08-15T07:54:00.000-07:00

با تمرکز در ژرفا ی بودن و هستی وشناخت در مراقبه و مدیتیشن می توان نا پیداها و نا ممکن را پدید آورد و پذیرفت. این آگاهی گر چه در ذهن و حس و درک است و تخیل ، اما می تواند به واقعیت هم تبدیل شود ــ به نظر من البته .

از خودم می پرسم که آیا تصور به تصویر بدل می شود ، یا برداشت ادراک با تصور آمیخته ؟

می دانم که پاسخ کامل و عمومی در این مبحث می تواند " پُِِِرُومته " گونه شود و بی پایان بر دوش بماند، اما دلپذیر . و پر تنوع .

از تو می پرسم ؛

آیا تا حالا در خلوت از خودت پرسیده یی که چرا زنده هستی و نقش تو در زمان چیست ؟

اخبار و مشاهدات بودن امروز ات وگذر ش که درهر دم وبازدم تجربه می کنی که بی تو هم هست و می چرخد ، پس تو چی ، وتوکجایی در زمان ؟

تو در ساخت آینده پوینده همراهی ، یا در گذشته و مشاهدات امروزه مانده یی ؟

گوش کن !

رویداد فردا را می توانی تنها در خودت و در انزوا و آبستره بخواهی و همراه باشی ، یا اینکه بودن ات را آگاه و آزاد بزیی و امروز ات پر باشد از لحظات بودنی خود ساخته.

می دانم که انسان موجودی بس پیچیده است و هزاران علت و معلول و دلیل و حکمت ونماد فرهنگ و دانش و تقدیر وتکامل در او وخواسته هاش تاثیر گذار است و اگر یکی زیاد هم در خود تعمق کند ،اگر چه از خود خواهی و خودبزرگ بینی می گذرد و آگاهتر می زید ،اما ممکن است که در بی پناهی غرقه شودو هوش وحواس اش بی جهت مشغول . و از واقعیت دور و پریشان حال .

وقتی که تو از مراحل تفکر و تعمق و انزوا و آبستره گذشتی و با آگاهی در جامعه همراه باشی ، تازه می توانی دست بکار ساخت آینده ات شوی .

این شناخت و پیشرفت که در هر فرد امکان پذیر است ، هنگامی که در سطح جامعه و همگانی تصور کنی ، شدنش کمی سخت تر می شود . ولی با داشتن ارتباط از حال دیگران در جامعه ی در نظر گرفته آسان تر دست یافتنی ست . این همه پیش زمینه و بالا پایین پریدن ، برای بیان این نظر؛

انسان هر که باشد ــ مذهبی یا دین گریز ــ به نظر من فرقی نمی کند و خواسته یا نا خواسته در بزنگاه مرتبط است وهمراه

یعنی اینکه افراد در جامعه با خودشناسی و آگاهی از حال هم ،می توانند فردای شان را بسازند .تاریخ نمونه های بسیاری نشان داده ــ بویژه در همین چند قرن گذشته . به نظر این حقیرپرحرف ؛ بیشتر مردم ستم کشیده ی ایران ،امروزپس از سال ها مبارزه و شناخت ،به این حد از آگاهی رسیده که فردا را آزاد بسازد و از شر ستم و تحجر ــ هر نوعی که باشد ــ نجات پیدا کند .

به امید آینده یی آگاهانه وآزاد ساخته شده به دست خود مردم.

بسی جان عزیز است که تمنای تو دارد

2011-07-12T11:19:00.000-07:00

در نظر بگیر که انسان ــ یاآنچه که امروز به عنوان انسان شناخته شده ــ همیشه در پی پیشرفت بوده .اما جوری هم در انتظار . در انتظار چه ؟ منتظر تو . تویی که بوده یی و امروز هستی و فردا ؛ انسانی انسان تر از پیش . انسانی که می تواند به اعماق پلیدی و یا به اوج عرش رسد. یا در خودخواهی اسیر بماند ودر حبسی خود ساخته بودن را تعریف ودرک کند. در فرهنگ وتاریخ مدنیت انسان که مطالعه کنی ، می بینی که بسیاری از انسان ها بودن یک منجی را لازم می دانستند و به نحوی منتظر یک ناجی بوده اند .این خواسته اما تا حدودی به اشتباه تعریف و به حدی بر همه تحمیل شده . نمونه ی بارز آن سوء استفاده ی بعضی از کارگزاران دینی بوده . کسانی که به نام دین جنایت ها کردند .آنها که مثلن حکایت ها و افسانه های بی اساس در اذهان انسان ها جای داده اند و می دهند و از این خواسته ی انسان ها برای رواج ستم و تحجر فکری بیشتر سود جسته اند.دنیای امروزی را که آگاهانه نظاره کنی ، می توانی رویدادهای به ظاهر نا همگونی را به هم مربوط ببینی . برای نمونه ، چرا در یک جامعه دین وخرافه بدون یکدیگر دوام ندارند ، یا اینکه چرا هر وقت مدتی بورس و سهام عده یی کمی تنزل می کند ، بازار ترور و بمب گذاری در جایی دیگر گرم می شود . شایداین چند سطر در این پست بی ربط به نظر برسد ، شاید نه تنها به نظر می رسد ، بلکه واقعن هم چنین باشد ، اما شاید هم ناگفته یی در بین واژگان باشد که به دنبال یک ذهن هشیار و یک وجدان بیدار می گردد و در انتظار توست.تویی که انسان تری و رها از ترس و تنفر.

ما نگوییم بدومیل به ناحق نکنیم
جامه ء کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم
خوش برانیم جهان در نظر راهروان
فکراسب سیه وزین مفرق نکنیم
حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او
ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم
...
گرچه با دلق ملمع می گلگون عیب است
مکنم عیب کزو رنگ ریا می شویم

حافظ

کدام دشمن؟

2011-06-18T15:20:00.000-07:00

گاهی در جامعه یی ستم کشیده وسرکوب شده واژه یی آنقدر درمرداب بی مفهومی ونا راستی اسیر وبه زنجیر کشیده می شود که ماهیت اش را از دست می دهد .مثلن در فزهنگ آن جامعه از دشمن ودید او به چپاول سرمایه ی ملی جامعه ی تصاحب شده ی مورد بحث مطرح می شود وواژگان بی ماهیت طوطی وار بر زبان می آیند واستفاده می شودوچون بی هویت شده اند ،بی فایده ونا کارآمداند .دشمن؟!!
دشمن کیست؟ چه در پیش دارد و قصداش چیست؟
در آلمانی گاهی به طعن به شخصی گفته می شود : کسی که چنین دوستانی داشته باشد ، نیازی به دشمن ندارد।. درجامعه ی تحت ستم وچپاول ایران حکومتگران ازدشمن واستکبارجهانی وبدی آن سال هاست که می گویند ।. می گفتند دشمن به دنبال چپاول وغارت این کشور است وقصد بی قانونی و تجاوز به حریم انسان ها رادارد ووو

واژگانی که ناکارآمد شدندوپوچ ।واقعیت این است ؛آنچه که در ایران گذشته ومی گذرد؛مانند همان سخن آلمان هاست که با این همه بی قانونی وچپاول حکومتگران خودی ،نیازی به دشمن بیگانه نیست.

نشان بی قانونی وچپاول جایگاه انسان شدن چه آسان

2011-06-01T05:38:00.000-07:00

شهره ی جهان شدن در بی قانونی و بی ثباتی ، هر چند از وحشت هم که باشد ،تنها نشانی از تشویش است ونه بیش . آنچه که در هویت حکومتگران ایران سال ها با ریا و تعارف و پنهان کاری در این سه دهه ی گذشته به سیاستمداران جهان نشان داده نمی شد ،امروزه خود را به جهان می نمایاندو به هیچ اصل و قانون بین المللی پایبند نبودن حکومت ایران، گوشه یی از این بدبختی ست وآنچه که مردم ایران متحمل بوده ــ از قبیل جنایتی که در مراسم به خاک سپاری آن کهنه مبارزخستگی ناپذیر رخ داد و دختر همراه پدر بزرگوار از شر تحمل اش آزاد شد ــ ،ویا از نو ع به تاخییر انداختن اجازه ی پرواز عبور ی هواپیمای خانم مرکل ازآسمان ایران ـ دیروز ـ نشان بی ثباتی بیشتر است و نزدیک شدن به آگاهی متمرکز تر وآزادی مردم و تغییر این اوضاع بی سامان ।

با تسلا به بازماندگان

همینجور که دیده و خوانده می شه ، نوشتن در این وبلاگ آسان نیست و همه چیز را باید چندباره نوشت ।وهی ویرایش کرد وتغییر داد

صراحی میکشم پنهان ومردم دفتر انگارند
عجب گر آتش این زرق در دفتر نمی گیرد
نصیحت گوی رندان را که با حکم قضاجنگ است
دلش بس تنگ می بینم مگر ساغر نمی گیرد؟
حافظ

خُِرافه که بیداد کند

2011-05-21T07:10:00.000-07:00

یک جورایی خرافات و خرافه دوستی قدمتی بیش از تفکر انسانی دارد. یعنی هر دو در پروسه ی تکامل اجتماعی انسان سهیم بوده. انسان خرافاتی بوده و متفکر . خرافه را نمی خواهد،اما خرافه خودش جای خویش را در ادراک و روان و عقل وکنش و واکنش پیدا می کند و می زید. شناخت دانش امروزی ،انسان متفکرگاهی حدس می زند که چیزی پیچیده تر از تفکرمحض و دانش آکادمیک، انسان و هستی را می چرخاند . پرسش هایی هست که آدم متفکر و آگاه می گوید : نمی دانم ،اما می جویم تا بیابم پاسخ را بیابم . نیرویی در او آرزو می کند تا بیابد . برای نمونه پرسش هایی در دانش پزشکی.طی یک سری پژوهش های دانشگاهی با سالمندان و بیماران آلزهایمر ،پس از مرگ آنها و آزمایش های لابراتواری بر مغزها ــ البته با اجازه ی خود شان پیش از وخامت و مرگ ــ به نتایجی پیچیده و بر عکس انتظار دست یافته اند . یکی از پزشکان که با راهبه های کهن سال در تماس بوده می گفت : بعضی از این خانم ها در سنین بالا هنوز حواسی جمع داشته اند ،ولی پس از مرگ شان و بررسی مغز ها شان ، دیدیم که عفونت ووخامت در لایه های مغز زیاد دیده می شود و طبق دانش پزشکی این مغزها در انتهای مسیر بوده اند ، اما نمی دانیم چه شده که تا آخرین دم و بازدم هنوزنسبتن معمولی کار می کرده اند . این گونه پرسش ها دردانش و تفکر درپژوهش هستند ،همان جور که پرسش وپاسخ های فلسفی و اجتماعی و روانشناختی ودیگر علوم امروزه ذهن پژوهشگر را کوشا می کند .خرافه هم در لایه های پروسه ی ذهن جمعی انسان با جمع همراه .وتاریخ تلخی ها و خطرات این درد روان اجتماع را تجربه کرده .اینکه بازار رمال و جن گیر و خرافه در ایران امروز گرم شده ، جای شگفت نیست . در دوران هایی که جامعه یی با زور وستم وبی قانونی حکومت می شود، این بدبختی به عنوان حربه یی در دست زورگویان است و خشم و خشونت شان بدون پرورش خرافه شدنی نیست.

تفکر ِذهن و تخیل ِخواهش

2011-04-29T07:29:00.000-07:00

آنچه که ذهن را به تفکر می خواند یا درک انسان رادر ذهن روان می بخشد، بی اندازه است و بی پابان . به نظر من رشد فهم و ذهن توانی عمومی ست و پویا و بدست آوردنی .و در واقع شناخت این استعداد و دانستن و باور خویش شدنی ست. تنها باید آنرا جویید وآموزش داد،اما خیلی از انسان ها یادشان می رود و مخ را بی کار و تنبل می گذارند . برای نمونه ازخودم می آغازم ؛اون چیزی که نخست پیش از هر چیز دیگر برام مهم است ؛آنقدر پیچیده است که تمام بدبختی های دیگران ـ چیزهایی که در اخبار می خوانم و می شنوم و می بینم ـ وهمه ی دردهاوکسالت های شخصی ام ـ که از بیکاری و دواودرمان و غیره گرفته تا ووو ـ، در یادم به کنار می رود ،مثلن اینکه پس فردا روز جهانی بزرگداشت کار و کارگر است و باید در آن روز کار نکرد واگر شد دور هم بود و شاد، و یا روز پس از آن در ایران روز قدردانی از آموزگار است و یا اوضاع اقتصادی و جیب خالی گرسنگان ویا دعواهاو قهر و آشتی های سیاسی ویا هزاران درد و مرض و بدبختی وبی عدالتی اجتماعی و چپاول بی حد سرمایه ها ی انسانی ومحیط زیستی ویا و یا و یاها ی دیگر را که پشت هم بچینی ودر هم قاطی کنی هم به پیچیدگی اش نیست .مثلن از خودم می پرسم که چرا یک وقتی از پرحرفی و وراجی ام تشنه به خون داشتم و زمانی از بی حرفی و بی نظری ام عده یی دلگیر می شوند. ،یا اینکه چرا هنوز این کتاب یا آن کتاب را با اینکه سال هاست باخودم اینورواونورمی کشم و هنوزدرست نخوانده ام ،برایم مهم است ومی خواهم کامل بخوانم و بفهمم اش... بلی ،این چنین است؛ درد ها وگرفتاری روح بی کار و ذهن پر از پرسش و تن بیمار ومجروح وجیب کم پول خودم .ومی دانم بایستی متمرکز فقط بخوانم و بخوانم وبفهمم واگرتوانستم یاری گر دردمندی باشم .و دیگر هیچ . ولی این نمی شود. چون زخم هایی هم هست که مثل خوره به جان مغز می افتند .حالی که اندکی شبیه به آنچه که شخصیت " بوف کور " صادق هدایت مطرح می کند. از این جمله ؛دیدن دردهای روان انسان ـ به طور شایع ،مثل پارانویید عمومی ـ یا خشونت طلبی پنهان در نظام هایی به نام دین ،به چه دلیل است و به سود کیست ؟؟؟دردها بسیار است، اما بگذریم که درمان هم بی حدوشدنی...

در واقع
اینگونه
مشغولیات ذهنی
بهتره

اما
مخ
کار خودش را
انجام می دهد
وبه کسی گوش نمی کند
باید دید
چه در پیش است.

از خطا گفتم شبی زلف ترا مشک ختن
میزندهر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز
پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب
میرود چون سایه هردم از درو بامم هنوز

حافظ

هنر بر تر از گوهر آمد پدید

2011-04-14T07:07:00.000-07:00

سال ها پیش این جمله را جایی خواندم ، نمی دانستم از کیست و چیست ،آیا یک شعر است یا نثر ؟چون هنر دوست بودم ، از این مضمون خوشم آمد و از دوستی خطاط خواهش کردم که برام زیبا و خوشخوان بنویسد و جایی آویزانش کردم و از زیبایی اش لذت می بردم و هی برای دیگران که زیاد اهل هنر نبودند این را بلندبلند می خواندم . سال ها گذشت تا اینکه روزی به عمق وژرفای این نوشته گیر دادم و کمی جدی تر به دلیل اش پرداختم .از خودم و دیگران می پرسیدم ، مگر هنر می تواند بدون گوهر پدید بیاد ؟ هنر مگر بدون گوهروجودی برای هنرمند معنی داره ؟ این همه تصویر و شعر و نوشه درباره ی زیبایی یک گل یا یک شی ء می تواند باشد ، بدون بودن گلی یا چیزی ؟ این مطلب را کمی دقیق تر که ریشه یابی کنی ، پرسش ها بی اندازه است .. نمونه این ؛ آیا فهم انسان چیزی را خلق می کند ، یا چون چیزی برای فهمیدن هست درک می شود ؟ بحث کمی پیچیده می شود و می تواند کار را به جاهای باریک برساند. امروز آنقدر می دانم که برای این پرسش پاسخی کامل وجود ندارد واینکه هنر گوهر را پدید آورده یا گوهر هنر را ، بی پاسخ می ماند وپاسخی کامل برای این پرسش نیست .کمی شبیه به اوضاع ایران و دعواهای سیاسی اش که همه خود را بر حق می دانند و دیگران را مقصر.پاسخ بسیار،اماتاریک.هر چند پاسخ هایی هم هست که روشن اند ؛ مثل پاسخ به این پرسش که آیا در ایران به زندانیان ظلم نمی شود؟ ویا وضع در زندانها درشان انسان است؟ مشخص است که اوضاع در زندانهای ایران از حد ظلم هم گذشته و کار به جنایت حکومتی رسیده.

نوروزتان خجسته!!!

2011-03-17T10:22:00.000-07:00

امیدوارم که سال نو را با خوشی و تندرستی آغاز کنید وایام نوروز را تا شام سیزده بی خطر و درد و رنج و بدبختی بگذرانید و از گزند در امان باشید و لذت ببرید . می دانم که چنین آرزویی با این همه درد وبدبختی که در ایران کنونی موجو د است ، چندان منطقی و واقع بینانه به نظر نمی رسد ، اما با وجود همین دردها ، از دم و باز دم نوروزی لذت ببرید .می دانید که زورگویان متحجر مذهبی و دارودسته ی چماقداران از خوشی عموم متنفرند .به نظر من ، هنگامی که صدتا دلیل برای گریه و عزا پیدا می شه ، هزارتا دلیل هم برای جشن و خوشی در زندگی هست که عادت شده اند بر سر طاقچه . پس نه صد بلکه : هزارسال به ه ه از این سال ها !!! امیدوارم به زودی آزادی راستین که در خور انسان است را تجربه کنیدو از شر ظالمان زورگو ی گریه پسند مرده پرست رها شوید

اینم عیدی

ایکه گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غمهایش سپردم نیست آرامم هنوز
در قلم آورد حافظ قصه ء لعل لبش
آب حیوان میرود هر دم زاقلامم هنوز

حافظ .

یگانه شدن برای جمهوری ِبی شکنجه و خشونت پرور ی واعدام

2011-01-25T08:13:00.000-08:00

جدا از بوق و کرنا های رسانه یی و ژست های سیاستمدار نما ی گردانندگان یک کشور، واقعیات آشکار اجتماعی در آن کشور برای یک انسان آگاه و کارشناس امور اجتماعی مشخص است . همانگونه که شاخص های یک کشور پیشرفته و نشانه های قدرت سیاسی مثل دارا بودن خزاین مالی و اقتصادی و دسترسی به انرژی لازم ویا تکنولوژی و صنعت مدرن وداشتن پزشگی و داروسازی کارآمد ،نشانی از اوضاع سیاسی یک کشور است ، نشانه های اوضاع اجتماعی و روان یک جامعه هم بر آورد شدنی ست .هنگامی که در جامعه یی همه چیز تحت شعاع خشونت برهنه ی دولتی باشد ، نمی توان از مردم در آن کشور انتظار مهر و محبت داشت .اگرتنها بودن حکم اعدام می توانست نقش مهم و تاثیر گذاری در کم و بیش بودن جرم داشته باشد ، با ید کشورهایی که حکم اعدام را سالهاست اجرا نمی کنند ، امروزه جرایم بیشتری داشته باشند ، اما می بینیم که اینجور نیست و بر عکس است و در کشورهای بدون حکم اعدام ، جرم و جنایت کمتر است . واقعیت ، واقعیت است و نمی توان نادیده گرفت و با سفسطه شب را روز اعلام کرد و روز را شب

هان مشو نومید که اندر پرده

2010-12-20T07:54:00.000-08:00

امروز می خواستم ، چند خط اینجا بنویسم و از سویی ،یادی از جانباختگان عاشورای گذشته کنم و از سوی دگر به زندانیان مبارز در بند و دانشجویان و دیگر مبارزان راه آزادی و رهایی مردم ستم کشیده ی ایران جوری دلگرمی برسانم تا بدانند که در آن دورها هم کسانی هستند که فداکاری های شان را دنبال می کنند و قدر می دانند . ومی خواستم ،مطلبی هم در باره جشن ها ی آتی از جمله جشن شب یلدا و ایام کریسمس وتحویل سال میلادی در این پست باشد . اینها همه را می خواستم ، اما امروز هر چه به وبلاگ ور رفتم ،فایده یی نداشت ونشدنی ست . یعنی می شود چیزی نوشت ، اما آرایش پست ،همین است که هست . در اصل جان سخنم در همان چند واژه ی تیتر نوشته شد . نا امید نشوای دوست! این کشور بالاخره روزی نه چندان دور از شر ظلم آخوند و آقازاده و نظامیان زورگو خلاص می شود و آزاد ،وبی قانونی امروز ه ، به پایان می رسد . پس ناامید نشو ای دوست ! امیدوارم سال دو هزار و یازده ی میلادی را با نشاط و تندرستی آغاز وبا آگاهی به پایان برسانید ! بیماران و دردمندان و محرومان و محتاجان را فراموش نکنید . چراکه بدبختی های اجتماعی هم مثل هوای تنفسی درتهران که مسموم است و هر چه هم که نادیده بگیریم ، بدتر و بدتر می شود هست و جدی .

امروز

2010-12-01T09:20:00.000-08:00

یکم دسامبر روز جهانی مبارزه با بیماری جانسوز ایدز شناخته شده . در بسیاری از کشورها با یادآوری بر این بدبختی و لزوم آگاهی بخشی در مورد این بیماری و نوع پیشگیری ، برای نوجوانان مراسم و برنامه هایی برپاست ، تا مردم دیدی آگاهانه تر به این بیماری و بیماران مبتلا به آن داشته باشند .اینکه دلیل بیماری و آغازش چه بوده ، بحثی جدا از حال روانی بیمار است و راه های درمانش هم جدا . یعنی اولی گذشته است و دومی آینده . اما برای بسیاری از سازمان ها و تشکیلات مددگر حال کنونی بیمار و نوع بینش دیگران نسبت به این بیماری مهم تراست و اکنون . می دانم که دردمند وبیمار در حافضه ی تاریخی انسان ، جوری همیشه جزوی از انسانیت اوبو ده و همراه اش . اما این گونه از هم خبر داشتن به دلیل ارتباطات اینترنتی مال امروز است و نو . جهان امروزه به دلیل ارتباطات دل های انسان ها به هم نزدیک تر شده و آگاهی از دردهای جانسوز برای همه ی مخاطبان دلخراش .حدود بیست سال پیش ، عده یی از روشنفکران و جامعه شناسان ، رابطه ی انسان های مدرن با اینترنت و انزوا گرفتن شخص از جامعه را به نحوی و تا حدودی خطرناک می دانستند و برای آینده ی انسان های منزوی در جهان مدرن ، بسیاری از پدیده های نو را تیره . اما امروزه می توان دید که آنجور نشد و انسان های منزوی هم از طریق ارتباطات به جمع پیوستند . برای نمونه امروز ه می بینیم یک دقیقه فیلم ضبط شده ی مبایل می تواند در بزنگاه خاص ،چه کنش و واکنش اجتماعی یا سیاسی وسیعی ایجاد کند . کلن : به زبان کوچه و خیابان ایرانی باید به عرض رساند که دیگر نمی شود با دانستن از بدبختی دیگران مثل گذشتگان گفت ، چشمش کور و دندش نرم ! به من چه . انسان آگاه امروز ی از حال دیگران باخبر است و دلسوز

Sivananda Yoga

2010-11-21T05:11:00.000-08:00

شیواناندا یوگا یکی از کامل ترین شیوه های یوگاست . شاگردان همین مکتب هم در چند دهه ی گذشته بنا بر نوع زندگی مدرن شهری ، هاتا یوگا را ـ بویژه در اروپا و آمریکا ـ ترویج دادند . بسیاری از مردم وقتی اسم یوگا را می شنوند ، تصویری از مرتاض های هندی در ذهن دارند ، در صورتی که بوگا ، مجموعه یی برای تندرستی ست وجوری شبیه به ورزش و نرمش و ژیمناستیک ومدیتیشن . به هر حال هرچه که هست ، چندین هزار سال قدمت ، خدمت به انسان در یوگا ثبت شده .شیوه ی یادگیری و دوره ی کامل آن به سبک کلاسیک تا بیست سال طول می کشیده . امروزه بنا بر ذوق دنیای مدرن ، با کلاس هایی چند ماهه می توان در حد مبتدی ، برای تمرینات روزانه ی خود ، در خانه پس از برخاستن از خواب ، یا پیش از به خواب رفتن هر شب انجام داد . البته پس از چندماه که از مراحل نخست یادگیری می گذرد و آشنایی با عالم تسکین دهنده و زیبای یوگا اتفاق افتاد ، پای کارمی مانی و خودت می بینی که هر ماه از ماه پیش بهتر شده یی . کلن یوگا آنقدر کمک به انسان در گیر شلوغی و استرس می کند ، که با یک پست و چند خط نوشته نمی شود همه ی خوبی هاش را بیان کرد . جالب اینجاست که یوگا چیز پیچیده یی نیست و تنها با ید بخواهی و انجام بدهی . در اصل همانگونه که خیلی از اساتید یوگا به یاد آورده اند ، یوگا یعنی دم و بازدم آگاهانه . و یا اینکه گفته شده : روزی ده بار سلام بر آفتاب را که انجام بدهی ، تا صد سالگی هم که عمر بکنی ، سرپایی و نیازی به عصا نداری ! آسانه های سلام بر آفتاب شبیه به گرم کردن بدن در زورخانه است . یا شب ها ، پیش از به بستر رفتن ، چند دقیقه برای آسانه ی سلام بر ماه به طور کل خواب را به نحوی عجیب آنقدر تغییر می دهد که نا گفتنی ست و باید خودت تجربه کنی تا بفهمی . بد نیست این را بدانی که به آرامش رسیدن از طریق یوگا ، یهویی نیست و به صرف وقت نیاز دارد .مثل قرص و کپسول نیست ، اما هنگامی که راهی از طریق یوگا برای آرامش پیدا کنی ، دیگر به قرص خواب نیاز نداری.برای انسان مدرن امروز ، یوگا بسیار یاری گر است

زکجا آمده ام ؟ آمدنم بهر چه بود ؟

2010-11-19T09:52:00.000-08:00

حالا جدا از پرسش فلسفی ش ،همینجور ساده ، از خودت بپرس ، پیشینیانت که بوده اند . در ایران، از دید ریشه یابی ، در تاریخ خود ، هر کس می تواند سر در گم شود . آنقدر دین و آیین و نژاد وفرهنگ در هم تنیده که یک ایرانی نمی تواند به آسانی بگوید پیشینیان او دقیقن زکجا آمده اند . و این نشان پیشرفتی مدنی بوده . از هنگامی که مذهب شیعه ی اثنی عشری به عنوان دین رسمی کشور اعلام شد ؛ بسیاری از مردم هم ، آن را پذیرفتند .منم تا چند سال پیش اصلن از خودم نپرسیده بودم که مثلن پدربزرگم از سمت پدری در پانصد سال پیش چه دینی داشته . برام مهم نبود . فقط می دانستم که او در اطراف اصفهان زندگی می کرده.البته می دانستم که مسلمان نبوده و از ارامنه بوده . و بهمین دلیل هم امروز در شناسنامه یکی از نام های خانوادگی ام اسلامی ست . شاید از سوی مادری هم ، پیشینیانم یهودی بوده اند . جدن برام مهم نبود . امروز از کی ایرانی بودن یا نبودن شان هم برام مهم نیست و تنها می دانم که خداپرست بودند و در این چند سده ی گذشته ، خواسته یا نا خواسته مسلمان شیعه ی دوازده امامی بوده اند و منم شیعه ی دوازده امامی بودم . در دوران انقلاب حتا تا حدودی مذهبی ـ در سن و سال نوجوانی . از سال های شصت ، شصت و یک که بکش بکش دولتی و مذهبی آغاز شد ، من یکی از اولین افرادی بودم که از اوضاع ناراضی شدم ، اما مجبور ، تا بیست و سه سالگی در ایران زندگی می کردم. پس از خدمت سربازی و پایان جنگ تونستم از ایران بیام بیرون . اول که پناهنده شده بودم .پس از هفت سال ، قانون جدیدی در زمان رفسنجانی تصویب شد که پناهندگانی که آدم نکشته اند و در سازمان مشخصی فعال نبوده ، می توانند به ایران بیاند و بروند . از آن به بعد ، سعی کردم هر ساله به ایران برم . بین فرانکفورت و ایران هم راه چندانی نبود و مخارج زیاد ی نداشت . در هفت هشت سال گذشته به دلیل بیماری و کم کاری ، تونستم حتا یکبار چندماه ایران باشم . سه سال پیش وقتی که داشتم از ایران بیرون می اومدم ، احساس بیست سال پیش را داشتم و می دانستم که دیگر زود به ایران بر نمی گردم . آنچه که توی این دوسه سال بر مردم گذشت ، جای شکر دارد که آنجا نبودم . امروز به عنوان یک ایرانی آواره و بیمار و بی کار ، اما آگاه ، یکی از مخالفان این نظام کنونی ام . و می دانم که تا این اوضاع در ایران حاکم است ، من از آن طرفا پیدام نمی شود . این سی سال گذشته ، مرا از دین ومذهب قبلی ام آنقدر دور کرده ، که امروز به جرات خودم را به بوداییان نزدیک تر از ادیان دیگر می بینم و اگر قرار باشد ، خود را پیروی دینی بدانم ، آن دین ، دین سیدارتاست

گپ

2010-11-09T14:02:00.000-08:00

امروز می خوام گپ بزنم . با یکی. یک نفر خیالی که یک وقتی از این طرفا پیداش می شود . یکی دوبار اینجا نوشتم که نمی دانم ، اصلن برای چه و که می نویسم . همانجور که از بی خوانندگی و بی کامنتی اینجا به نظر می رسد ، زیاد هم بی ربط خیال نکردم . ولی می نویسم . امیدوارم که این نوشته ها روزی یاری گر شود . چون از کسی برای نوشتن حقوق و مواجب نمی گیرم و سود و زیانش هم حتا در ستاره ها نو شته نشده و از خوب و بد بیرون است ؛پس برا خودم و اون خواننده ی فرضی می نویسم .نوشتن توی وبلاگ برام حالت گپ زدن و گفتگوست .چندبار اینجا نوشتم که سمت و مقام بخصوصی ندارم و هیچ کاره ام و چون هیچ کارگی مهم نیست ، پس طرفدار داشتن و نداشتن ا ش هم از نظر سیاسی مهم نیست . نه برای یک حزب سیاسی مشخص کار می کنم و نه برای گروهی گردن کلفت اقتصادی . یعنی تعداد هوادار و هواخواه برام حساب شدنی نیست و تنها دردمندان و درد شان برام مطرح است و یاری گر بودن. تا هنوز دم و بازدمی هست، نه چیز دیگر . اندک تجربه و سر سوزن ذوقی دارم که درقفس واژه ها اسیر اند و پی تو می گشتند . تا پرسش های بی ربطی ازت بپرسند . مثلن تا حالا به دلیل بودن ات فکر کرده ایی یا نه ؟ دلیل بودن خودت و هستی به طور کل؟ علت و معلول ها ؛ یا به علت بیگ بانگ ؟ من سالها با این پرسش ها مشغول بودم و امروز به نتیجه ی همه گیری نرسیده ام . اونقدر می دانم که پاسخ صددر صدی برای خیلی از پرسش هام ندارم ، ولی شاکرم . و این را هم مطمئنم که علت وجود هستی برای انسان تر شدن انسان بوده و هست. خیلی چیزها را نمی فهمم . سعی می کنم از این خرُده هوش که دارم استفاده کنم و پاسخی بیابم که مثلن چرا بعضی از انسانها آنقدر از خود بیگانه می شوند که به اعتقادات و یا دانسته ها ی خود هم بی باور می شوند . برای نمونه این ؛ چه گونه می تواند یک نفر ادعای دینداری بکند و با خالق خود ستیز ؟ چقدر خون ریخته شده به نام دین ؟ ببین ! پیروان سه دین مطرح که هر سه از یک منبع نشات گرفته اند ، الان پس از هزینه های بسیار تا حدودی یکدیگر را پذیرفته اند . حالا جدا از تنگ نظری های گذشته ، تازه امروزه در گیریک عده تروریست جنایتکارهم شده اند که به نام دین ، خونخواری و بی رحمی رواج می دهند. تا حالا از خودت پرسیده یی چرا ؟ خب اینکه جنایتکار در جوامع انسانی کم و بیش پیدا می شده ، شکی نیست ، اما آیا بدین صورت و با این تشکیلات سازماندهی شده ی فعلی به نام دین ؟ کشت و کشتار سازماندهی شده به نام دین در قرون وسطا جوری وحشیانه بود که مردم نیاز به تغییر داشتند ودراروپا رنسانس باعث آگاهی و رهایی بسیاری از جوامع شد و سکولاریسم و لاییسیسم را به ارمغان آورد و دورانی نو آغاز شد . و یا دلیل این فاجعه را؟ نژادپرستی بیمارگونه وناآگاهانه سده ی پیش باعث دو جنگ جهانی شد . ابته امروزبه دلیل آگاهی ، همه ی آن کشورها که روزی با هم می جنگیدند ، یک اروپای متحد تشکیل داده و دوست هم شده اند .می پرسی پس چه جور است که هنوز در گوشه و کنار همین کشورها عده یی هم پیدا می شوند که از آزادی و احترام به حرمت انسان به طور کل ناخشنودند و پی بی قانونی و جنایت هستند ؟ یا مثلن از وضع ایران چبزی می دانی؟ می دانی چه شده که جامعه یی حدود صد واندی سال است به دنبال آزادی و عدالت اجتماعی ست و امروزه در بند یکی از بدترین دیکتاتوری ها است ؟ تا حالا به دلیل این ناهنجاری ها فکر کرده یی ؟ انسان اگر کمی ساده باشد ، شاید به این نتیجه برسد که همه ی دعواها سر لحاف ملا نصرالدین بوده و همه اش دروغ . به نظر من اما نه . آنچه که بوده و هست دعوا ی نادانی و آگاهی ست . نه بیشتر و نه کمتر . درد کهنه ی انسان ، کنار نیامدن باپرسش های خود و نفهمیدن بسیاری از چراهاست . دردی که یاری کردن درمان اش شاید به عهد ه ی ماست .

خویش بهتر بشناسیم

2010-11-07T10:11:00.000-08:00

همین الان داشتم تلویزیون نگاه می کردم . برنامه یی در کانال زت د ِاف ( کانال دو آلمان) . موضوعی جالب از خودشناختن . مردی که پس از گذشت سالیان از عمر ، در یک فاز افسردگی شدید و بی خوابی و دارو و بستری شدن ووو قرار می گیرد ـ درد آشنایی برای خیلی از انسانها ـ و زمانی که خود را بهتر می شناسد ، از درد رها می شود. فیلم گزارشی که درباره ی همدرد ان و آشناگی با آنها و خود را بهترو همدردی را بیشتر شناختن ساخته شده بود . به گفته ی آن مرد او پس از نجات از آن فازبرای بار سوم زاده شده و اکنون چهارسال است که دارد زندگی می کند . موضوع جالبی بود . و ظهر سایت شخصی محسن سازگارا و گزارش روزانه از در بندیان بیمار و در خطر را دیم و در مقاله یی بر پیک نت ، خواندم که دروغ گویی در ایران باعث بدبختی شده چه دانا این پیک نتی ها ؟!!. چند دقیقه ی چاقو کشی و زد و خورد و زخمی کردن یکی و عربده کشی دیگری و خشونت محض و درد و بدبختی جامعه ی آتوریته ( زور و دستور پسند ).وضع مردم ایران . در جامعه یی که زور و قمه و چاقو و بی رحمی و خونریزی ، در پوشش دولت وحکام انجام می پذیرد و پسندیده شده ، اگر که مردم تحت فشار . اینگونه به جان هم نیفتند ،عادی نیست . و باید دنبال پاسخی ، برای درمان این معضل تازه ی جامعه بود ،اما رخداد ورویدادهای اینگو نه عجیب نیست .مردم بدبخت ایران فعلن بد جور در فشار اند و تنها. ولی بد نیست بدانند که دردهای انسان ها از هم دور نیست و همه بر یک قایق نشسته اند و دل بی درد وجود ندارد . برای رهایی باید فشار و درد را شناخت و نا همواری ها راهضم کرد . هر کس به نحو خود . یکی با گریه در احیا ، یکی با رقصی حسابی ، یکی با ورزش ، یکی بامطالعه و دیگری به فعالیت همنو ع دوستانه و یکی با مدیتیشن و یوگا .منظورم این است ؛ ما انسانها همدردیم و می توانیم یاری گر هم باشیم و

یک پیشنهاد از خودم . برای آنها یی که مدیتیشن کار می کنند . ، هنگامی که پس از مدتی در اعماق خویش به شناخت پرداختی ،تلاش کن بدبختی ها و لحظات تلخ و رنج آور زندگی ات را به یاد آوری . در این میان خواه نا خواه در یک تجربه ی سخت و دردناک ، اشخاصی را هم در ذهن ات می بینی . آنزمان که با به بادآوردن بدترین ستمی که بر تو رفته ، به جایی از انسانیت و بزرگی رسیده باشی که هیچ حس کینه و خشونت در تو نباشد ، گامی بزرگ در کمال بر داشته یی و این جایگاه تحسین برانگیز است

MMS

2010-11-01T08:27:00.000-07:00

ام ام اس نام محلولی ست که درواقع سال ها به عنوان یک نوع کُلُر در بسیاری از دکان های عطاری و مغازه ها و بقالی ها مورد استفاده بوده ، تا اینکه آقای " جیم هامبل " به صورت مجبوری و اتفاقی ـ در آدرس لینک می توان با داستان زندگی او آشنا شد ـ به این پی می برد که این محلول را می توان نه تنها به عنوان داروی مالاریا ، بلکه می توان هم برای بسیاری از بیماری های دیگرمصرف کرد و خوب جواب می دهد و جان هزاران نفر را تا حالا نجات داده . اگر کسی بیشتر علاقه به آشنایی با داروی ام ام اس که فقط نوعی مینرال است داشت ، می تواند به همان آدرس بالابرود من خودم کتابی از او خواندم و تا آن حد که متوجه شدم و از کتاب فهمم شد ، یک بطر کوچک هم سفارش دادم و می خواستم اول رو خودم تست کنم و بعدن اینجا چیزی بنویسم ، اما تا امروز نیاز نداشتم و هنوز امتحان نکرده ام .

از خود

2010-10-30T09:13:00.000-07:00

مثلن اعتیاد خودم خواندن و نوشتن است . بد درد بی درمانی ست . خب البته علاقه و عادت و حتا اعتیاد به خواندن اعتیاد بدی نیست ، اما اعتیاد به نوشتن مکافات ا ست . به کسی جز خو دت ، صدمه نمی زند و تا حالام کسی را به خواندن مجبور نکرده ام ، اما برای خودم بیشتر از سود ، زیانبار بوده .خلاصه بد دردی ست .پیش تر از وبلا گستان ، برا خودم و چند نفر اهل فن می نوشتم و اگر دوستی لطف می کرد و نوشته یی می خواند ، نقدی می کرد و یاری گر می شد .گاهی هم نوشته یی به یکی از سرشناسان می رساندم و خودی نشان می دادم . و حقا که همه یاری گر شدند . برا نمونه این خاطره ؛ کار من تئاتر و ادبیات نمایشی بود و یکبار هم به فکر شعر گفتن افتادم و چند تا شعر و معر نوشتم و یک جوری به دست زنده یاد هوشنگ گلشیری رساندم . آنچه که پس از خوندن ، پای برگه ها نوشته بود که هیچ . نا گفتنش بهتر . اما خودش را که ملاقات کردم ، خوب گفت : همون کار خودتو بکن ! چرا دیگه اینا رو می نویسی ؟ واقعن هم حق داشت . پس از سال ها یادگیری یک مبحث ، یهویی ول کرده بودم و می خواستم شاعر بشم . تویکی از پستام نوشته بودم که نمایشنامه یی برای نوشتن هست و باید نوشته شود . نوشتم اش . برا کسی نفرستادم ،تا نظری دهد . چون خودم از نوشته راضی نیستم و خوشم نیومده و تازه پس از سال ها فهمیدم که نه تنها شاعری بلد نیستم ، نمایشنامه نویسی هم یادم رفته . اما می نویسم . چه کنم که اعتیاد به نوشتن بد دردی ست و باید بنویسم . شاید در آینده ، آن نمایشنامه ـ به نام مخمصه ـ را بذارم اینجا تا خوانده و بحث شود .

اعتیاد

2010-10-28T08:15:00.000-07:00

اعتیاد چیست ؟

یک بیماری ست .خواسته یی شبیه به عادت.با این تفاوت که عادت زورش بیشتر از تو نیست ، اما اعتیاد می تواند از تو قوی تر شود . نشان شم اینست که معتادان بد جور در تضاد با خود زندگی می کنند و در رنج کامل بسر می برند ، حتا آن هنگام که پُر از کیف و هورمون ،به خیال خودشان راضی اند ، یا از دید یکی دیگر سرخوش اند ، جایی پیچیده در وجودشان ، در رنج است .
معتاد شاید بنا به نوع و شدت اعتیاد اش زودتر از یکنفر که بیمار نیست مرتکب جرم شود ، اما خود اعتیاد به ذاته از نظر قضایی جرم حساب نمی شود ، اعتیاد یک بیماری ست و تنها معتادبودن به معنی مجرم بودن نیست . وقتی این ناهنجاری و مریضی را علمی بررسی کنی ، می بینی که صدها جور است و میلیونها نفر ، معتاد اند . کارشناسان ، چند گونه اعتیاد را عمومی تر دیده اند و مقاومت و رهایی از آن را برای یک معتاد سخت تر . از جمله :اعتیاد به دخانیات ، قمار و بعضی از مواد مخدر و الکل . مثلن سیگار همه جا هست و خیلی ها می کشند و خانمان بر انداز نیست و فقط سرطان ریه را نزدیکتر می کند ، ولی نمونه های تلخی از زندگی معتادان هم هست که این ناهنجاری خانمان برانداز و تلخ تجربه شده . به نظر عده یی از تراپویت ها ی کاردان ؛ بیماری اعتیاد آنچنان در روان و شخصیت بیمار ریشه می یابد ، که جزوی از وجود و کاراکتر می شود . آنقدر به نظر بیمار ، این بیماری عادی و طبیعی می شود که به راحتی می گوید ؛ نه من معتاد نیستم فقط بعضی وقتا. همه ی کارشناسان می دانند ، که نخستین گام رهایی یک معتاد از اعتیاد ؛ پذیرفتن معتاد ی وبیماری اش است و گام های پس از آن یکی پس از دیگری شدنی ست .خوشبختانه امروزه جدا از شیوه ها ی آکادمیک و روانشناختی علمی برای رهایی از این بیماری ، روش ِ خود درمانی در انجمن های معتادان گمنام هم مستحکم شده و یاری گر . و مفید . به درد آشنا و اعتراف کردن به شناخت ، شاید یاری گر شود

به نظر من اما ؛ بیماری اعتیاد در انسانها بسیار است و خطرناک ترین آن ، برای تندرستی خود بیمار ـ و بویژه انسانهای دیگر ـ ؛ اعتیاد به قدرت سیاسی وبیشتر و بیشتر طلبیدن و تمامیت خواهی ست . بیماری یی که بسیاری از حاکمان زور گوی جهان به آن مبتلا شده بودند .امروزه انسان خردمند می داند که هر چه ساختارها ی سیاسی در یک کشور مستبدانه تر باشد ، این بیماری بیشتر شدت شیوع می گیرد و مردم آن جامعه بدبخت تر اند . نمونه اش که برای ما ایرانیان امروز کاملن قابل مشاهده و با لمس بر جان است و نیازی به یادآوری نیست و گیر کار در ساختار است .

نسز د که زنم لاف

2010-10-25T08:01:00.000-07:00

چونکه زیاد از کار با وبلاگ حالیم نیست و نمی تونم با چندتا برچسب و تصویر ولینک برای همیشه یادآوری و تایید و تثبیت کنم ، باید با چندباره نویسی اینبار هم اعلام کنم که مخالف جنگ وخونریزی وآشوب و خشونت و شکنجه و اعدام و بی قانونی و بی عدالتی ام . یعنی بدبختی مردم ایران برام آشناست . از همین وبلاگ لکاته و بی حال و بی خواننده ام پیداست که هیچ کاره ام ، اما بیدار . و آگاه از درد. پس نمی خوام اینجا فحش و فحشکشی راه بندازم و خوب و بد کنم و دنبال مقصر بگردم ، یا خود بزرگ بینی کنم . می خوام با ایران فردا و جامعه ی آزاد اش ، اگر توانستم یار شوم ،پس می نویسم . برای خودم . در وبلاگ شخصی ام . از دیشب تا حالا موضوع تغذیه و خوراک و چگونگی این مهم در دنیای مدرن امروزه بد جور مخ کارگفته . در واقع یکی از دلایل بودن و بازگشتم به آلمان ، پیش رو داشتن گذراندن دوره یا تحصیل در زمینه ی تغذیه و مواد غذایی بود که نشد . شیر ملامینی ها ی چندسال پیش که از یاد نرفته ؟ امروزه پنیر ی می خری که پنیر نیست و از شیر تهیه نشده و فقط شکل پنیر است و اگر مزه یی هم می دهد در لابراتوار ساخته شده .و خیلی از خوراکی ها ی دیگر و نوع و مقدار مصرف اش و به طور کل تغذیه چه معنی برای انسان داشته و دارد و خواهد داشت .در دنیای مدرن و پیشرفته ی امروز ، دولت ها خوب می دانند که باید مواظب و مراقب باشند ، تا چند طماع سودجو ، نتوانند با جان مردم بازی کنند . اما بدبختانه در همه جای دنیا این چنین نیست . در کشورهای فقیر و بی قانون با نظام دیکتاتور ی در دنیا ،بیچارگی مردم اش آنقدر زیاد است که هیچ کنترلی نیست و انسان ها تنها به فکر سیر شدن اند و زیاد با سالم و اصل بودن مواد خوراکی کاری ندارند .

بانک اطلاعاتی ام اس

2010-10-20T12:49:00.000-07:00

در سایت بانک اطلاعاتی ام . اس مقالات بسیاری در باره ی بیماری و جدیدترین داروها و شیوه های مدرن تراپی ام . اس نوشته شده . و شاید پاسخ پرسشی شود . درضمن چون خودم اصفهانی ام ، می خواستم امروز این را هم به پست دیروز اضافه کنم ؛ اصفهان شهر بدی برای زندگی نیست .فقط به محیط زیست اش بی رحمی شده . و برای زندگی من ، خیلی از نا سالمی ها ی شهر و بروز بیماری ام . اس ، باعث تغییرات مهم و مفیدی شد . یعنی اگر من از هشت سال پیش شیوه ی زندگی ام را عوض نکرده بودم ، تا حالا کفن پوسونده بودم . آگاهی به بیماری ، باعث سالم شدنم شد . یعنی ؛ عدو شد سبب خیر.

ندانم های بسیار است

2010-10-19T05:32:00.000-07:00

اینکه یک بیماری ژنتیک در یک انسان باشد وخود را نشان دهد ، پیچیده و نفهمیدنی نیست ، اما بیماری حتمی هم نباید خود را در زندگی به یک نفر نشان دهد .یعنی انسان سالم و تندرست و بی درد نیست و نوبر شده .اما پرسش اینجاست که ؟ چرا یک نوع بیماری در یک منطقه شیوع دارد و در یک جای دیگر نه ؟ مثلن ام .اس در ژاپن و چند کشور دیگر کم است ودر چند منطقه دیگر بسیار . نمونه هایی بوده که بیمار محل زندگی خود را تغییر داده و چند سال بعد ، بیماری تقریبن علاج شده .پرسشی ، چند سال برای خود من پیش آمده بود که چرا هر بار که من چند هفته ایران بودم ،چند ماه پس از برگشت به آلمان دردی بیشتر داشتم وکار به دکتر و بیمارستان می کشید . پس از چند سال ،تفکر به حال نا حال خود ، سه سال و نیم پیش ، چند ماه در اصفهان بودم . و سعی کردم عین زندگی در آلمان و حتا سالم تر ، مراقبه و مدیتیشن و یوگا کنم . پس از چند هفته ، بدبختانه به این رسیدم که هوا و آب و خاک اصفهان نه به حال من و نه به حال خیلی از دیگر بیماران ام. اس می سازد .از قدیم خیلی از پزشکان اصفهان می گفتند که در اصفهان بدون آمپول فلان و بیسار این درد و بدبختی را در این شهر داری و نمی شود بی داروی مدرن قوی و شیمیایی وپیشرفته بود ، چون اصفهان جای سالمی نیست .در سه ماه ، سه بار ، بدجور زمین خوردم . یعنی یک بار پالیزید و دوبار ،انگار خون به مغز نرسید . در این چندماه ، زیباترین و بهترین اش برای حال من ، سه روزی بود که در ده و دور از شهر بودم .البته زندگی های شهری با مزیت و راحتی ها بسیاری ست ،اما آن رفاه می تواند خودش به درد و بیماری و مرگ زودتر برسد . در متون باستانی و کهنه ی طب سنتی ایران ، از زندگی دلنشین و زیبا ی اصفهان و آب و هوای چهارفصل و نمونه ی اصفهان ذکر شده ، اماآنچه که امروز در اصفهان است ؛ مضر است . کوه صفه ی اصفهان سی سال پیش از شاهین شهر وسه ده و پایین شهر و سگزی پیدا بود . صبح ها پس از طلوع ، کمی گرد و خاک دور کوه صفه پیدا بود ، اما کوه هم دیده می شد . امروز ولی از دروازه شیراز و از پای خود کوه هم ، بعضی و قتها دیدنی نیست . هاله یی از دود و گاز و سیاهه یی دور صفه را گرفته . بعله .

M.S

2010-10-18T05:37:00.000-07:00

مولتیپل اسکلروزیس یک بیماری سیستم ایمنی بدن است که ارتباط عصبی بین اندام را به اخلال می کشاند . یعنی دستورات مغز با اشکال و اتصالی از سوی نخاع به اعضا ی دیگر مرتبط است .بیمار ی دو و نیم تا سه میلیون نفر در دنیا. این بیماری گرفتنی نیست . یا آدم دارد یا نه . وبه گفته و نوشته ی متخصصان و پزشکان ؛ معمای پیچیده ی قرن شده . این بیماری از بدو تولد در ژن ها و ارثیه ی خود از نسل اندر نسل پیش از خود دریک نفر است . این توضیح ساده یی بود ، در رابطه با بیماری ، برای آنها که زیاد از این بیماری خبر ندارند و تنها شاید تصاویری دردناک در تلویزیون دیده اند و می دانند که این بیماری می تواند به فلج کامل یک انسان منجر شود و بکشد و بیشتر از این هم نمی دانند ... و لی جدا از این ، می خواهم برای خواننده یی که بدلیلی با ام.اس یا مبتلایان به آن بیشتر آشناست از خودم وتجربیاتم در این سال های گذشته ـ از زمان بروز تا حالا ـ بنویسم .هشت سال پیش که برای دیدن خویشان و تعطیلات، چند هفته ایران بودم ، حمله ی نخست خود را به نحوی نشان داد ،که من خیال کردم ، سکته است . آن روز تا دو سال پس از آن حرفی از ام .اس برام آشنا نبود . چند ماه پس از آن ، وقتی در آلمان پیش دکتر عمومی ام رفتم وگفتم ؛ انگار سکته کردم . گفت ؛ خون ات مشکل داره و نوع تغذیه ات را تغییر بده و چند ماه گیاهخوار شو ! من گوش کردم و نوع تغذیه ام را تغییر دادم و گیاهخوار شدم . بعد ها فهمیدم که این دگرگونی خوراکی چقدر به دادم رسیده .دو سال پس از آن که به دلیل یک هجوم دیگر بیماری ، در چشم وسمت راست بدنم ، مشکل بینایی و موتوریک ایجاد شد ، پزشک ها یک هفته در بیمارستان ،دنبل دلیل اش می گشتند و گفتند :ام.اس است و باید سوزن بتا مصرف کنم . در طول همان هفته یی که بستری بودم و کورتون سنگین مصرف کردم ، دیدم حا لم بهتر شده . وقتی از بیمارستان بیرون اومدم ، و می دانستم که بیمارم ، زندگی را به کل تغییر دادم .دو هفته پس از آن تا حالا ، یوگا و از چند ماه پس از آن به بعد یوگا و مدیتیشن مثل صبحانه روزانه شده . در مجموع در شش سال گذشته ، سه بار در بیمارستان بودم و هر سه بار هم ، یک هفت ،هشت ، ده روزی بیشتر طول نکشید و پس از آن توانسته ام ، تقریبن ، همه کارهای روزانه ی خودم را انجام بدم .البته پس از شش سال آشنایی با این بیماری ، به نتیجه رسیدم که باید دارو هم مصرف کنم . و امروز حدود دوماه است که دارم دارو مصرف می کنم . چون این بیماری مثل یک آتش در بدن همیشه روشن است و باید یک جوری ساکت و خفه و خاموش شود . همه ی آن کارهایی که من می کردم و می کنم ،کمک کرده ، ولی به دارو هم احتیاج است . همان گونه که دکترها می گویند : ام.اس یک بیماریه که در هر کس جور دیگر شدت پیدا می کنه و هیچ کی را هم نمی توانیم صددرصد بیمار ام .اس بدانیم ، تا بعد از مرگ اش ، مغز و نخاع اش را در لابراتوار آزمایش نکنیم ،نمی توانیم بگوییم ، بعله ام.اس داشت . به نظر من ؛ ام .اس می تواند برای یک نفر خطرناک شود ، اما می تواند هم گم شود .وتا آن موقعی که بیمار بیشتر از دیگران از بیماری اش نترسد ، حال اش بد نیست. وباید بداند که می تواند دوباره سرپا باشد و نیمه تن درست هم که شده، امورات بگذراند . وشاید هم روزی آنقدر از بیماری دور شود ، که اصلن دوران بیماری اش را از یاد هم ببرد . واقعیت این است که مخ انسان آنقدر پیچیده و فراخ و بزرگ است که حتا وقتی مخچه هم کار نکند ، او هنور ادامه دارد و هست .

گناه ...که من چو آهوی وحشی زآدمی گریزانم

2010-10-16T08:13:00.000-07:00

تو پست پیش ـ چند ماه قبل ـ نوشتم که دیگه نمی خوام ، مطلبی سیاسی بنویسم واگر چیزی هم نوشتم از بیان بدبختی مردم نباشد و چیزی باشد که به درد مندی سودی برساند .همانطور که پیش ترها گفتم ، من خودم حدود هفت ، هشت سالی ست که با بروز ام .اس درگیر این بیماری ام و الان حدود دو ماه است که در یک گروه از داروی جدیدی که تا چند ماه دیگر اجازه ی استفاده برای عموم در آلمان و تجویز پزشکی اش داده می شود ، مصرف می کنم ؛ روزی یک کپسول . مدتی که نه تلفن داشتم و نه اینترنت و نه وقتی برای نوشتن در بلاگ . امروز اما می خواستم پستی در باره ی برخوردبیمار مبتلا به ام .اس و چگونگی برداشت ادراک او با این بیماری بنویسم و اصلن واژ ه یی از ستم حاکم بر ایران ننویسم . در یکی از اولین مطالب در سایتی خبری می خوانم ، از وضع یک جوان اندیشمند دانشجوی رشته ی فلسفه که مبتلا ی ام . اس است و زیر شکنجه در زندان رژیم جمهوری اسلامی . با خواندن این خبر ، موضوع خود فراموش می کنم و کنچکاو حال او می شوم . در همین وبلاگ نوشتم کی هستم و چه کاره ام و چگونه امورات می گذرد ؛ به شکر . شکر. و بازهم شکر از این آزادی شخصی خود . سپاسگزارم از این که تنها در همان چند سال نخست برپایی این نظام نقش بازی کردم ــ در نوجوانی بدلیل نادانی و تعصب ملی و مذهبی و برای دفاع از میهن زمان جنگ از آن پانزد ه سالگان رو مینی ــ و حدود بیست سال است که آواره ام .آواره و سرگردان و پناهجو ، اما با وجدانی بیدار و آگاه . وخوشحالم که چندسال پیش بی مشکل تونستم از ایران بیرون بیام . زندگی یی مثل وضع همان مفلوک نابینا ی شاکر که در پاسخ حاکم و دلیل شاکری اش ، گفت : هر چند بیمار و فقیر و نا بینام ، اما شاکرم که با امثال تو سر و کار ندارم و تو را نباید ببینم و تعظیم کنم . بعله . من شاکرم که پای برگه ی فروش وجدان خود را هیچ گاه امضا نکردم و هنوز هستم و آگاهانه شاهد این برهه ی تاریخ ایران ام. حضرات !!! در این دو سه سال گذشته ، چهره ی راستین خود را ـ آنچه که نسل نیم سوخته یی چون من می دانست ــ به جهان نشان دادید و هنوز ول کن نیستید . در ضمن آفرین به وجدان های بیدار ایران ! آنهایی که در ایران ماند ه اند و این بدبختی را بر جان تحمل می کنند .
پس از نوشتن این پست ، در ووآ ،برنامه ی جمشید چالنگی را دیدم و تصویر بسیاری از دیگر فعالان بیمار در حبس را . جدن چه نیروی پلیدی در این جنایات مخفی ست ؟ ،

چه ساکت،اما پُرزَِگویش

2010-06-21T09:00:00.000-07:00

با شاهد بودن ِ این درندگی و بی رحمی و خشونت به تن و جان مردم و با دانستن اینکه حاکمان ایران در حال جنایت بیشتر بر زندانیان هستند و با دیدن ِ شو های ِ قانونی نما در تصویب و توصیف و توجیه این مخمصه و و و های ناگفته ی دیگر در اوضاع پشت پرده ی سیاسی ایران ، سخن از درد و پرسش بسیار است ،که پر زگویش است ،اما بی گفتار می ماند . چون حال شنونده ، یا خواننده وبرداشت جمعی را نمی دانم ، پس ناگفته و نبوده ونمی دانمی، در پشت پرده می ماند . تازه ،با زبان وبلاگستانی هزاران امکان برای گفتن هست ، گفتن های خاموش بدون واژه و بی صدا اما پر شنونده . پس می شود چیز هایی هم گفت که زیبا باشد و شاید دردی را درمان کند و هیزم بیار معرکه نشود. در اصل من نمی خواهم ، یکی از تشویق کنندگان به خشونت و سینه سپر کردن ها باشم و هی تنش و بدبختی مردم رو بیشترش کنم.آنچه که بر همه هویدا ست و ثابت شده ، دیگر نیازی به یادآوری نیست . وضع این است ؛ حکام ایران پا کار هر نوع جنایتی هستند . بیچاره این مردم !!! بیچاره مردم عدالت جوو آزادی خواه و قانونمند ی که در این بزنگاه اسیر دژخیمان اند وباید با آنها تن و دست وپنجه نرم کنند . چند بار دیگه هم اینجا نوشته ام ، که نظراتم برای بهبود حال خودم نیست ودلیل یاری به دیگران ست . و می دانم که مشکلات مردم ، با بر سر کار آمدن این و آن و تصویب قطعنامه و توقیف و تحریم های کهنه و نو ، حل نمی شود . در اصل ، مشغله ی خودم ، بیماری ام است و اینکه چند گام می توانم حرکت کنم و یا دم و باز دم ام چگونه سپری می شود . یا اصلن تا کی این سیکل را می خواهم طی کنم . ساده بیان کنم ؛ تندرستی یا کسالت من ، برایم مهم است و اینکه تا عمری هست ، چند نمایشنامه ی دیگر هم بنویسم ، تا شاید روزی بر صحنه یی بیاد ، با این ها بیشتر در گیرم ، نه رخداد ها و رویداد های ایران . یکبار دیگه هم گفتم ، من ؛ یک جمهوریخواه دمکرات لائیک ام . از دید من ؛ این یعنی آزادی . در واقع شر و شورو دعواهای خیلی ها ازم دور شده و راحتم گذاشته. و می دانم که من هم ـ مثل بسیاری از مردم جهان ، تقریبن ـ بنده ی خدای مقتدر ( اسکناس ) هستم . پس دعواهای بازاری برام تازه نیست . حتا حال عده ایی که دنبال بحث و دعوا و مجادله در مورد مسائل دینی و مذهبی هستند را با اینکه می فهمم ، اما چون می دانم که این دعواهام بازاری ست ، برام آنچنان جالب نیست ، چون این ها تفاوت های بینشی ست ودر ذات زندگی و در رئالیته ی موجود هیچ تفاوتی نیست . برای نمونه ؛ یکنفر پای یک کوه ایستاده و به نظر او کوه بزرگی ست و یکی در حال پرواز از روی کوه ، آن پایین یک تپه ی کوچک رو مشاهده می کند و نفر دیگر بر روی کوه ایستاده و با دانش فیزیک خود به این نتیجه رسیده که روی کوهی ازانرژی ایستاده . از ت می پرسم ، بر موجودیت ِ کوه تفاوت این سه بینش در آن لحظه تاثیر گدار است ؟ منظورم این است ، هر کسی از ظن خود شد یار. و به همین دلیل به نظر من در ایران امروز

آزادی و قانونمند ی و عدالت در مان این مخمصه است

تودر توی پندار

2010-06-08T08:39:00.000-07:00

سکون توهمی ست که ذهن انسان بدلیل نیاز ادراک به تشخیص و تصمیم آفریده . یعنی تایید و به ثبت رسیدن و روشنی در مساله ، اما به نظر و دانش و فهم و درکم از بودن ،هیچ چیز در زندگی ساکن نیست و همه ی هستی ، همیشه در دگرگونی ست . پس ترس از این واژه ، در اصل بی فایده است . رئالیته ی یک زمان و مکان ،یعنی آنچه که به توافق جمع در آن زمان و مکان رسیده . در روند تحولات اجتماعی ،خواسته های اکثریت بی دلیل نیست و لازم . حالا این خواسته برای دولتمردان و گردانندگان دولت آن جامعه چه ساده و چه سخت پذیر باشه، تغییر و تحول در انجام است و رئالیته یی که آنقدر به نرمی ست که برای همه آشکار نیست و بر طاقچه ی عادت گذاشته شده . هنگامی که انسانی در زندگی اش تصمیم مشخصی آزادانه گرفته ، بی دلیل تغییر نمی دهد . این پدیده در برداشت جمعی و تصمیم جامعه هم بی دلیل نیست . برای نمونه ؛ جامعه یی که در یک برهه بدبختی های خشونت و دزدی و چپاول و وبی قانونی را تجربه کرده ، بی دلیل بدنبال تغییر و تحول نیست و به دنبال جامعه یی بی خشونت و بدون دزدی و چپاول و جامعه ی قانونمند است . پس این خواسته و مسیر تکامل در این روند واقعیت و لازم . جان سخنم این است : حضرات !!! نسل امروز ایران از اینهمه خشونت و دروغ و ریا و جنایت خسته شده و به آگاهی رسیده .. .

تا کجا ؟؟؟

2010-05-28T13:16:00.000-07:00

نمی دونم این طرح از کی ست و کی اولین بار دیدم ش . شاید از نیک آهنگ کوثر ، یا یکی دیگر از فعالین آزادیخواه ایرانی که جان سالم بدر برده و بیرون از ایران زندگی می کنه باشه . بهر حال این طرح برای همه ی آزادیخواهان ستم کشیده آشناست . گل هایی که حتا در خشکزار و کویر هم می توانند باشند ونموو کنند ، با وجود بودن خشونت کمند ها . اوضاع امروز ایران ، دردهای پنهان شده ی این مردم است ، که امروز بر همه ی جهانیان آشکار شده . برای من که دوران انقلاب و هشت سال جنگ و بگیر وبزن ها و کشت و کشتار و اعدام ها ی دهه ی شصت را زندگی کردم و شاهد بودم ، این جنایت ها ی امروز ه ی رژیم ، تازه نیست ، آنچه که نوست ، آشکار شدن ماهیت این رژیم ، برای همه ی انسان ها ی دلسوز و آگاه جهان است . این پرده دری و ترس وحشت قدرتمداران حاکم در ایران و برداشتن نقاب ها ست که نشان از دوران تغییر هاست . چند سال پیش که تازه با " زِ ن مدیتیشن " آشنا شده بودم و کلاس می رفتم ، روزی یکی از شاگردان نو آموز مثل من ، به استاد مربی گفت ، « من چند ماه است که با شیوه ی کار شما آشنا شده ام ، اما به جای آنکه آرام تر و متعادل تر شوم ، تازه متوجه شده ام که افکار م بیشتر شده و ذهنم مشغول تر شده ، این به چه دلیلی ست ، آیا چیزی را اشتباه انجام می دهم ؟ » استاد گفت ، نه . بعد داستان کوتاه زیبایی ، برای مان تعریف کرد . گفت : یک نفر ، یک شب ، در میکده یی رفت و بر عکس عادت همیشگی اش ، چیزی نخورد و ساکت ،یک گوشه یی نشست و فقط نظاره کرد .پس از مدتی به صاحب آنجا گفت ، اینجا امشب خیلی شلوغ تر از همیشه س ، امشب چه خبره ؟ صاحب میکده گفت : اینجا مثل هر شب و همیشه ست و خبر بخصوصی نیست . تنها تغییر ، شاید در این باشد که تو جزو بقیه نیستی و گوشه یی ساکت نشسته یی و می بینی که چقدر شلوغ است ، تو هم خودت ، هر شب یکی از آنها بودی و نمی دیدی که اینجا چه خبر است . بعله . در ایران هم همیشه ، همین خبر ها بود ، تنها تفاوتش در این است ،که امروز بر همه آشکار شده و همه از جنایات این رژیم آگاه شدند و چیزی برای پنهان کردن نمانده . و

پایداری

2010-05-19T10:26:00.000-07:00

در سایت اخبار روز مطلبی در باره ی توافق و نشست هایی و بیانیه ی مهمی بین احزاب خارج از کشور هست ، که خوندن ش بی سود نیست . آقای پناهی و دیگر زندانیان در بند هم که آفرین !!! آفرین به این شفافیت و استقامت . اخبار تلخ و جانسوز درباره ی آن رُخداد ــ در مورد ترانه موسوی ــ هم که لکه ی ننگی دیگربر جبین و شرمی بیشتر شد بر چهره ی هر ایرانی ـ که چرا این است اوضاع کشور و چه شده که ؟؟؟ .. . و

به احترام آن پنج بزرگوار

2010-05-11T12:53:00.000-07:00

آن پنج اختر چه پاک درخشیدند و جاودان شدند .یادشان گرامی !!!

اول ماه مه

2010-04-25T09:03:00.000-07:00

روز جهانی کارگر و دوازده ی اردیبهشت ،روز معلم در ایران به همه ی کارگران زحمت کش و معلمان شرافتمند ایرانِ و اسیران دربند ستم آخوندی مبارک !!!

از همین ثانیه تا پایان این دو روز اسطوره پرور بر همه تان خوش !!

اینبار ، برنگیم و سبز و خرم وشاد !!

چرا شاد؟ چون درد ، بیدارمان کرده و می بینیم که :
پایمردی زندانیان سیاهچال هاتان و سوز دل های مادران و فرزندان و نزدیکان شان ، تخت ستم تان را به لرزه در آورده و ایران در پروسه ی آزادی در راه است و چه تند و تیز وجوان و زیبا . .

حضرات ! از من : محمد اسلامی ، زاده ی اصفهان ؛ این پند را بشوید و این ستم و جنایت را هر چه زودتر به اتمام برسونید ، برا خودنونم بهتر بادا !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! جدن که مخمصه ی دردناکی برای مردم ایران و خطرناکی برای منافع منطقه و دیگر انسان های جهان در اذهان بیمار خود پرورانیده اید . به هر حال آقای خامنه ای وبیت رهبری ش . باید برای این بذر پلیدی و وحشتی که پاشیده، پاسخگو شود .
در ضمن هر کس که هنوز ذره یی از وجدان و انسانیت خود را زنده می بیند ، و بر نخیزد ونشان ندهد ، جوری با این جنایتکاران همدست است .

ا

غنچه گو تنگدل از کار فروبسته مباش

کز دم صبح مدد یابی و انفاس نسیم

اینم برا خودم

حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد شاکر باش

چه به از دولت لطف سخن وطبع سلیم

حافظ

.
.
.

REIKI

2010-04-24T09:09:00.000-07:00

« ریکی » نام شیوه ی درمانی استاد " اوسویی " ست . او از پانزده ی هشت هزار و هشتصد میلادی تا نُه ی سه ی هزارونُِه صد و بیست و شش میلادی زندگی کرد و یادگار یزرگی برای انسان های پس از خود بجای گذاشت. در فارسی آقای " نورالدین اعتضادی " ترجمه ی زیبا و مختصری در باره ی این پزشکی ، چند سال پیش منتشر کرده، با خواندن این ترجمه ، می توان الفبای ریکی را شناخت . روی گوگل که این واژه را کلیک کنید ، اطلاعات بسیاری درباره ی ریکی بافت شدنی ست .آنجه که من از ریکی فهمیدم ، این است که ، انسان به یک منبع بی پایان انرژی وصل است و انسانی ک خود را فیلتر کند و پاک شود ، می تواند به خود و دیگران کمک کند . دانشی دیرینه است و همیشه بوده ،و منتظر شناخته شدن بوده . یک نوع پزشگی مدرن ریشه یی ست و جالب . و نو

organic

2010-04-12T12:35:00.000-07:00

اورگانیک یا بیولوژیک یا طبیعی ؛ نام محصولاتی ست که در آنها بطور کل از مصرف سمومات شیمیایی پرهیز شده ، یا در تولید تا حد ممکن کم مصرف شده . در بیشتر کشورهای پیشرفته ، یادر حال توسعه ، در سوپر مارکت های مواد غذایی محصولات اورگانیک با اتیکت مشخص شده . آگاهانه تغذیه کردن ــ بویژه در زندگی تند و تیز مدرن امروزه که همه چیز در جایی به وفور و در جایی دیگر با کمبود مواجه است ــ پیچیده تر از گذشته شده . یک بار چند سال پیش که ایران بودم ، نزد یک کشاورز ،از این نوع محصولات صحبت کردم . گفت :« ما از این چیزای پیچیده ی دنیای شما خارج رفته ها نمی دونیم ، ما کشاورز بی پول ایران یم .»
به او گفتم « اورگانیک و بیو ، یعنی عین پدر بزرگ هاتان ،بدون کود شیمیایی کشت و زرع کنید .»
به هر حال انسان ها ی تحصیلکرده ی دنیای آزاد و پیشرفته ، این مسئله را و ارتباط آن با دردهای امروزه ورابطه دو سویه ی استفاده یا استفاده نکردن شیمیایی در خوراکی ها و مواد غذایی را با استفاده از مدرن ترین کامپیوترها و در لابراتورهاپژوهش می کنند . البته از یک سو ، مسئله ی مواد غذایی اورگانیک یا غیر اورگانیک در دنیایی که یک میلیارد گرسنه دچار کمبود اصلی ترین مواد خوراکی اولیه هستند ، یا در اوضاع فعلی ایران ــ که موضوع سر بیو و اورگانیک نیست وبحث سر بودن یا نبودن است ــ چندان مهم به نظر نیاید ، از سویی دیگربه نظر من ، مهم تر از خیلی چیزهاست و در حق اش کمی لطفی می شود . تو اینترنت پیش گوگل رو این واژه کلیک کنید ، هزاران سایت پیدا می کنید .

پزشگ وهمئوپات : آقای کلائس برودرسدورف

2010-04-04T10:24:00.000-07:00

دکتر کلائس برُدِرسدُرف ، هومیوپات باتجربه و سالمند آلمانی یی ست که بیش از چند دهه است ،با بیماری های مزمن سیستم ایمنی و درمان اینگونه بیماری ها سروکار دارد . او که هم پزشگ تحصیل کرده ی آکادمیک و هم هومیوپات است ،کتابی مختص در باره ی بیماری ام.اس ، سال ها پیش به نشر رسانده که خواندنش بی فایده نیست . خود من شش سال پیش که به دلایل کسالت و بروز نخستین نشانه های این بیماری ، چند ین روز در یک بیمارستان ،مخصوص بساری بودم و پزشگان همه ی آزمایشات مربوطه را انجام دادند و به این نتیجه رسیدند که ام.اس دارم . و چه امکاناتی برای مداوا ،ممکن است ،اول کمی شوکه بودم و پس از چند هفته تدبیر و مشورت با دوستان و آشنایان ، به این نتیجه رسیدم که یک هومیوپات خوب پیدا کنم . وبا آقای برودرسدورف آشنا شدم و شیوه ی کار و آشنایی او با این بیماری خیلی کمکم کرد . ا . شیوه ی تراپی و درمان او یکی دوسالی به درازا می کشه ،و در همان چند جلسه ی اول ،مشخص می شه که آیا سیستم ایمنی بدن ،هنوز به طورطبیعی فعال و کاری ست ،یا نیاز به داروهای پیچیده و قوی تر امروزی ست و بیماری به شدت رشد کرده .به هر حال او به من کمک کرد و هنوز بیماری نتوانسته سیستم ایمنی بدن را کاملن از کار بندازه . چند ماه پیش ، دوستی از ایران تماس گرفت و گفت ، یکی از آشناهاش ، شدید درگیر این بیماری شده و آیا من از یک داروی جدید چیزی شنیده ام ، یا نه؟ چون از بیماری خودم هم خبر داشت ،به او برای آشنایش این شیوه از درمان را توضیح دادم و برای آشناش نامه یی نوشتم و فرستادم . چند روز پیش به این فکر افتادم که همان توضیحات رو اینجا هم بگذارم ،تا شاید دردمندی یاری شود.

در شیوه ی درمانی او و دیگر هومیوپات های ،آشنا با اینگونه بیماری های سیستم عصبی و ایمنی ،نوع تغذیه نقش مهمی دارد .

غذاهای اجازه داده شده ؛

انواع سبزیجات و حبوبات و میوه ها و غذاهای گیاهی .

مرغ و ماهی وتخم مرغ و دیگر پرندگان ..

از دیگر غذاهای حیوانی ، تنها نوعی از خرگوش .

کاکائو ، چای ، قهوه . ( البته چای سبز بهتر از چای سرخ )

شیرها و لبنیاتی که استرلیزه شده .یعنی یک درجه بیشتر از پاستوریزه گرم شده.

پنیر های زرد و رسیده . مثل پنیرهای پیتزا . البته آنهایی که به صورت طبیعی رسیده ؛پنیرهای سوییسی و آلمانی و ایتالیایی ووو .

در مجموع استفاده از غداهای طبیعی بدون افزودنی های مجاز شیمیایی مثل نگهدارنده های مجاز شیمیایی و صنعتی .

غذاهای ممنوع

گوشت قرمز ، هر نوعی که باشد .

شکلات ها و بستنی ها ی حاوی مواد صنعتی و کارخانه ساز با نگاه دارنده های کنسرو شونده .

پرهیز از هر نوع آدامس و هله دله و مواد عجیب غریب در کارخانه ساخته شده .

پرهیز از الکل به طور کل .

و در مجموع سالم و آگاهانه زندگی کردن ؛ ورزش های نرم و یوگا و مدیتیشن و پیاده روی و شنا و آرامش و

_____________________

سیزده بدر بی بلایی داشته باشید ! و

2010-04-01T07:40:00.000-07:00

سال نو بر همه مبارک ! امیدوارم که در این سال نو ، روح و روان و تن و جان تان از فساد و نکبت و بدبختی ، در امان بماند .و از شر بیداد و ستم حاکمان زورگو نیز . امروز گفتم تا سیزده نشده،دید و بازدید عید رو انجام بدم و به دوستان مجازی و به مردم دردمند و اسیر ایران تبریک بگم . سیزده ی خوبی داشته باشید! و زندانیان بیمار رو از یاد نبرید ! و به فکر ما بیماران مسموم شده ی بیرون از زندان های رزیم هم باشید ! امیدوارم که این وبلاگ بزودی تعمیر و تجدید بشه

.
عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی ،گر بجایی رفت ،رفت

حافظ

طب الکبیر

2010-03-10T05:47:00.000-08:00

طب الکبیر نام یکی از مهمترین کتاب های طب سنتی ایرانی ست . تالیف : آقای محمد سرور الدین . این کتاب گلچینی از بیست ودوکتاب دیگر در باره ی طب سنتی ست و یکی از مهمترین کتاب ها در اینباره است . متاسفانه من کمی با لاپ تاپم مشکل ویروسی دارم و فعلن نمی تونم زیاد درباره ی این کتاب بنویسم ،مثل پست قبلی ام که درباره ی ام .اس . و شیو ه ی درمانی همیوپاتی ِ آقای برودرسدورف بود .و نتونستم اون پست رو بی غلط نشر دهم و می خوام آتی ،درباره ی او وکتابش به طور کامل پستی بنویسم . همونجور که در چندهفته ی پیش نوشتم ،نظرم درباره ی اوضاع سیاسی و این بگیر و ببندهاو احکام قضایی در حال حاضر درایران و بی قانونی و ظلم و ستم و جنایتی که در زندان های ایران رایج است را نوشته ام و می توانید در بیدادگاهتان مرا هم مرتد و محارب و اغتشاشگر بنامید . در کار و حال من فرقی نمی کند . و بی حرف و خرج، درمجموع همه ی این جرایم را بدون شکنجه و مکافات قبول دارم .شما که به همه ،یک چیزی می چسبانیدو یک مهری می زنید ..درزمینه ی طب سنتی در آینده مطالبی می نویسم اگر شد و عمری بود

استقلال . آزادی . جمهوری انسانی

2010-01-24T07:59:00.000-08:00

سی سال پیش که من در کم سنی ،روز های بهمن ماه ، اینور و اونور می دویدم و شعار استقلال ، آزادی ، جمهوری اسلامی سر می دادم ، نمی دونستم که بیست و چند سال پس از آن ،تا این حد از آن دوران و حال و هوا فاصله می گیرم . علم غیب که نداشتم و نمی دانستم ، از دوسه سال بعد از آنروزها تا اکنون ، چه پیش می آید . امروزه ـ که سی سال از آن زمان و عمر م گذشته ـ به اینجا رسیده ام که می دانم ، در آن شعار ، مهمترین نکته فراموش شد و از یادها رفت . آنهم چیزی نبود ،جز ارزش نهادن به جایگاه راستین انسان . پس بهتر بود که داد زده بودیم ؛ استقلال ،آزادی ، جمهوری انسانی . مگر ادیان ، برای انسان نیست ،پس چرا به نام دین انسان را از یاد می بریم ؟ آنچه که امروزه در ایران می گذرد ، برای من آنقدر دردناک است ، که دیگر نمی دانم . نمی دانم که چه و چه ها شد و گذشت . نمی دانم از بودنم باید شاد باشم ، یا شرمنده . اما می دانم که به هر حال در یک گام اجتماعی ــ سیاسی همراه بودم و شاهد . و ؛ امیدوارم که زمانی توی ایران ، انسان حرمت انسانی خویش را بدست آورد و هزینه ها به ثمر رسیده و ایرانی سربلند این آزمایش را به انجام رساند .

من آن نگین سلیمان بهیچ نستانم
که گاه گاه براو دست اهرمن باشد

حافظ

آزادگی دشوار نیست

2009-12-19T08:41:00.000-08:00

به نظر من ، اگر آزاده زیستن ، بدبختانه ، بر همه ممکن نیست ، دست کم ، آزاد اندیشی شدنی ست . هر چند که اندیشه خود به خود و بی دلیل شکل نگرفته ، اما انسان در پاکی اندیشه آزاد است . مثلن ؛ همین آن که می نویسم ، هزاران واژه برای نوشتن می توانند از مخ به انگشتان سرازیر شوند ونمایان ، یا صدها موضوع که نیاز به بیان دارد و یا چند رویداد که در روزهای آینده ، شکل می گیرند و می شود ، درباره شان نوشت . رویدادهایی که به بود و نبود فیزیکی من ربطی ندارند و خواه نا خواه انجام می گیرد ، اما من هم اگر باشم همراه و اگر نباشم نه ؛ شبیه به آشنایی ایرانیان به شب یلدا و یا عزاداری شیعیان در تاسوعا و عاشورا و یا مراسم کریسمس مسیحیان دنیا ، به مناسبت ، تولد عیسی مسیح ؛ پیامبر ِ نماد عشق به همنوع و آغازسال دوهزار و ده میلادی . این رویداد ها در رئالیته شکل می گیرند وبیرون از من ، اما پندار من می تواند با آنها باشد ، یا نه . پس اندیشه آزاد است . به هزاران دلیل و بند و کنش وصل است ، اما آزاد . پس نیک بودن ، یا نبودن ِ پندار ، در واقع به خود انسان وصل است. وچون پندار و اندیشه از انسان منشا می گیرد ، پس پیشینه و پشتوانه و اکنون و آینده ا ش هم از اوست و در دست او . به نظر من ـ همین ذره غبار هیچ کاره ی بیکار ـ ، آنچه در ایران در این چند روز و چند هفته و چند ماه آینده روی می دهد ، بسیار مهم است و نقشی ژرف و زیر بنایی ، در آینده ی ایران را شکل می دهد . این نظر شخصی بود و مفید بودن و یا نبودنش را نمی دانم ، یا اصلن مهم و نا مهم بودن این وبلاگ و اندیشیدن و نا یندیشیدن در این زمینه را . اما آنچه که می دانم این است که چه برای خودم مهم است و چه نه .و آن هم بی آزاری و پاکی در پندار و گفتار و کردارم است و مراقبه . و دم و باز دم و گام ها . همانجور که در یکی دو پست که عین امروز هی من و من کردم و از خودم نوشتم ، بیان کردم ، و می دانم آنها که در اصل نباید مرا می شناختند ـ مثل مامورها ی امنیتی و آخوندها ی رژیم و بردگان شان ـ، می شناسند و می دانند کی ام . برای آن خوانند ه یی هم که روزی از این ورا پیداش می شه ، الان از مجاز بیرون آمده و یک بار دیگر ، خود واقعی بیرون از دنیای مجازی اینترنتی را معرفی می کنم ؛ من یک ایرانی آواره و پناه آورده به آلمانم ویک سالی وبلاگی با اسم ومشخصات رسمی و غیر مجازی داشتم و در همین وبلاگ هم آدرس اون وبلاگم هست . محمد ِ پویا شده یی که همان که بود ، هنوز هم هست . یعنی همان تئاتری قدیمی ، که هنوز هم هیچ اثر جالبی خلق نکرده و هنوز اندر خم یک کوچه است و نا شناس . به همین دلیل هم می خواهم تا هنوز عمری هست ، چیزی یاد بگیرم و دوره یی در زمینه ی دانش تغذیه و طب سنتی بگذرانم و از هیچ کارگی و زندگی بی سود و بی زیانی ، به مرحله یی برسم که بتوانم به دردمندی کمک کنم وفایده یی برای همنوع و انسانیت داشته باشم . یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم . در مورد مسائل سیاسی هم که یکبار دیگرهم می گویم ؛ آزادیخواه و دمکراتم و لاییک . یعنی جمهوریخواهان لاییک را بهترین گزینه ی ایران فردا می بینم . چون که یوگا و مدیتیشن کار می کنم و علاقمند به هنر و ادبیات و نمایش هم هستم ، کلن نمی توانم ، طرفدار خشونت وزورگویی و بی قانونی باشم . انگاراین پست شبیه به آگهی های سایت های زوج یابی شد . چقدر از خودم گفتم . خُِب شد دیگه . عزیز دل برادر ؛ محمد در خم یک کوچه مانده ، اما پویا ست .
نمی دانم چه موقع بتوانم دوباره اینجا چیزی بنویسم ، چونکه چیزهای زیادی برای پژوهش و خواندن و نوشتن دارم و امیدوارم که انجام گیرد . راستی امروز نوشته ی جدید آقای امیر انتظام را خواندم و جدن که آفرین بر او .

پس در آمد :

دردها و بدبختی انسان از نا آگاهی ست ، همانگونه که پیشگیری و درمان درد از آگاهی ست .

این جمله را بزرگان بسیاری برای ما یادآوری و بازگو کرده اند و من هم یکبار دیگر امروز می گویم : آگاهی ، آگاهی ، آگاهی و باز هم آگاهی .چرا که بدبختی ها از ندانستن است و بس .

من ازبازوی خود دارم بسی شکر
که زور مردم آزاری ندارم

زدلگرمی حافظ بر حذر باش
که دارد سینه ای چون دیگ جوشان

حافظ

به یاد آن بزرگ که روان بود و رفت ، اما بودنش ماندگارشد .
**************
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
**************
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
**************
ــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــ

غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست

2009-12-13T07:04:00.000-08:00

تمام شد ؟ مطمئنی ؟ به پایان رسید ؟

پس این ترس و لرز به چه دلیل و برا چیست ؟

این همدلی و اتحاد بین مردم از کجا پدید آمده ؟

همه فقط منتظرند ،تا بیگانه بگه ، به خیابان بیاند ؟

نه اینجور نیست . هیچ چیز به پایان نرسیده . تنها آنچه که روبه پایان است ، دوران ستم ،در پوشش دین است . از خودت بپرس چرا . بپرس چه کردی که چنین شد . اگر هم نمی دانی ، از مشاوران و محافظان ات بپرس . فال حافظ بگیر ! بگردی ، پی می بری ،پاسخی هست که در انتظار توست . یعنی تا این حد از واقعیت فاصله گرفته یی ؟
حضرات !
سوز دل و جان که برلب می نشیند ، دست دردمند نیست دیگر . علت بی معلول پدید آمده ، یا با هم ؟
تو که خودت ، این چیزها را می دانی ، پس چرا دستان پشت ِدستان و منبر و وعظ ، پس از دیگری و عربده و تهدید ، یک به یک ؟
مزدورانی به خیابان فرستادن ، تا با آتش زدن چند عکس ،توسط یکی دونفر ، این جنبش و خیزش وهمدلی مردم را ساکت بکنند و گرد و خاکی فتنه انگیز برپا ، شبیه به استفاده از مسکنی برای آرامشی کوتاه است و بیماری در جان می ماند .
اینکه دانشجویان معترض به خیابان آمده اند ، نشان از آگاهی ست و کاری به دعواهای سیاسیون ندارد .
اگر دانشجو و کارگر و اندیشمند و هنرمند و معلم و دیگر تسخیرنشدگان در باتلاق قدرت ، متحد نشوند و خودی نشان ندهند ،طبیعی نیست و کار بیگانه است ، نه این .

آب چشمه هر چقدر هم که زلال و ناب به نظر برسد ، تا زمانی که لایه های زیرین خاک چشمه پاک نشده باشد ، این آب مسموم است .
تا دوران بگیر و ببند و تهمت و ناروا و تزویر و ریا و بدزد و ببر و جنایت و ستم ، به اتمام نرسد ، هیچ چیز تمام نشده .
این نظر این ذره ی بی وزن است و دیگر خود دانی .

در این ایام ،اگر
دوستان عزیز !

زجور چرخ چوحافظ به جان رسید دلت
بسوی دیو محن ناوک شهاب انداز

در بیابان فنا گم شدن آخر تاکی
ره بپرسیم مگر پی به مهمات بریم

حافظ

Homöopathie

2009-12-06T07:16:00.000-08:00

شر ممان باد زپشمینه ء آلوده ء خویش
گر بدین فضل و هنر نام کرامات بریم
قدر وقت گر نشناسد دل وکاری نکند
بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم

حافظ

فردا تو ایران بار دیگر آن سه اختر( آذر اهورایی ) می درخشند و روز دانشجو یکبار دیگر برگی سبز به یاد همه ی جان باختگان آزاده ی این خاک ، به روند و پیشبرد آزادی راستین هدیه می کند . در کپنهاگ هم کنفرانس جهانی کلیما آغاز می شه . دهدسامبر هم روز جهانی حق وحقوق بشر ، مراسم های بسیاری بر پا ست . از چند روز پیش می خواستم چند خطی اینجا بنویسم ، نشد . یعنی نمی دونستم از چه بنویسم . از وضعیت ظلم و بی قانونی حاکم بر ایران ــ که در زندان ها از حد ستم گذشته و به جنایت تبدیل شده ــ یا از وحشت حضرات و دعواهای سیاسیون بر سر کار ، یا از سوز دل مردمی رنجور و تحت ستم ؟ جدن نمی دونستم از چه بنویسم، به همین دلیل هم خاموش بودم . امروز هم کوتاه و تلگرافی ، تنها می خوام ، اتمام حجت کنم و به عرض مبارک تان برسانم ، که نه . حضرات! وقتی چیزی قبول نیست ، پذیرفته نیست ، یعنی نیست ، چون بی قانونی و تقلب شده .

در واقع چند وقتی ست که می خواستم ، مطلبی در زمینه ی پزشگی سنتی ایرانی وهندواروپایی وشرق دور آسیا و شمن های آمریکای میانی و جنوبی و هومئووپاتی اروپا و ریکی ژاپنی و پژوهش های جدید دانش پزشگی بنویسم و بذارم اینجا ، اما اونم پا نداد . ببینم در هفته ها و ما ه های آینده ، چه می شود . اگر عمری و نفسی بود ، در همین زمینه ها ، چند خطی بنویسم ، تا شاید به یکی ، روزی و روزگاری مددی شود .

این پست هم همونطور که از تاریخ اش پیداست مال ششم بود و تازه امروز شد رو خط گذاشتش.

تنها برای اینکه دیگران هم تفکری در این زمینه کنند

2009-11-14T04:02:00.000-08:00

در نظر بگیر ، که من بیخود می گم . فقط ابن امکان را در نظر بگیر ، اما مطمئن نباش !
موضوع ملکه ی ذهن من ، کاری با مسائل سیاسی و سر کار آمدن این و آن ندارد . با دعواهای سیاسیون کار ندارد . ذهن من بدنبال بر اندازی ست ، اما نه بر اندازی های سیاسی و معمول ، بلکه بدنبال بر کناری درد دیرینه ی روان انسان ؛ نادانی و کم کردن درد های جسمی جامعه ی مدرن امروزی ست . مبارزه با جهل پروری و ستیز با دشمنان روشن اندیشی ، ملکه ی ذهن من است ، نه بیشتر و نه کمتر . در واقع کلی و عمومی ست . چه کنم که " ر وح من بیکار است . و دچار گرمی گفتار " و تنم مجروح و مسموم و بیمار . می دانم که اوضاع امروز ایران ، چه من و توبخواهیم و چه نه و چه آخوند های ریاکار وچه خشونت طلبان نا آگاه ، بخواهند و چه نه ، همین است که هست و رو به آزادی و آگاهی و بهبودی . پس برای آینده ی سیاسی و اتفاقات پیش رو، ذهن بیکار خود را مشغول نمی کنم . در رابطه با ستم حاضر بر مردم و بی قانونی کنونی حاکم و ظلم بر زندانیان در ایران ، توی پست ها ی پیشین نظرات خودم را بیان کرده ام و نیازی به تکرار نیست ، اما درباره ی موضوع ملکه ی ذهنم ، هنوز نشده پستی بنویسم . گاهی به خود م می گم : این مشغولیات رو برای ذهن مشوش و تن بیمار و روح بیکار خود نگه دار و دیگران را آسوده بگذار ! گاهی . اما چیزی دیگر در من می گوید : دزدی که نمی کنی و از دیوار مردم که بالا نمی ری ، پس بنویس ! شاید توانستی به دیگران کمک کنی و دیگران خطا های تو و گذشته را تکرار نکنند . پس می نویسم . گفتم که موضوعات ذهن من از مرحله ی دعواهای سیاسی گذشته ، اما بی ربط به اتفاقات و تغییرات سیاسی نیست . برای نمونه ؛ می خواستم از مسئولان بپرسم ، که چرا هشتاد در صد بیماران ام اس ایران در استان اصفهان هستند ، مگر در این استان چه شده ؟ می دانم که دردها کم نیست و مشکلات خود پدید آورده ی ایران ، بیشتر از آن است که عموم می دانند ، اما جایی باید آغاز کرد وپذیرفت که بی قانونی و لاپوشانی کردن ها ، تنها به سوی بیماری ودردهای بیشتر به پیش می رود ، در این میان مردم هستند که با تندرستی خویش هزینه پرداخت می کنند .

ای عاشقان ! ای عاشقان! امروز ماییم وشما ! و سزدهم

2009-10-26T14:00:00.000-07:00

از چه و از کجا بنویسم ؟ از کدام درد ؟ از بی هنر ی پروردن مرسوم شده ، یا از درد هنرمندان دلسوز ِ دربند ؟ از کدام ندانم کاری های تان بیاغازم ؟ توخود بگو !

جان سخن :

حضرات ! در ابهامید ونا آگاه ، در بند توهم . کشور را با هزار زهر آلوده اید .هوا و آب و خاک این سرزمین را محترم ندانستید و جنایت کرده اید . فراموش کرده اید که چه پاکانی در این مرز و بوم بوده اند و چقدر این خاک عزیز است . چندی پیش ،داشتم خاطرات " مهدی عراقی " را می خواندم که یک مرتبه ، درد اصلی و گمراه شدن ها و بدبختی این شصت هفتاد سال گذشته ی مسیر تکامل اجتماعی ــ سیاسی ِ جامعه مان ، برام آشکار ِ آشکار شد . از " نواب صفوی " به بعد . از همان جنایات و خون ریزی های نخست تا به امروز . به اسم اسلام و با تسلط بر تعصب عامه ی مذهبیون ، چه جنایت ها که نشد . نمی دانم از کدام بدبختی امروزه بنویسم ، از قوه ی قضا ییه یی که نماد بی قانونی شده ، یا از چپاول و مسموم کردن طبیعت و دشمنی با دگر اندیشان ، یا از مصرف معتادگونه ی دارو ، تا حدی که مصرف دارو ی ایران از چین که بیست برابر جمعیت ایران را دارد هم بیشتر است ، یا از ستم بر محرومان و اقلیت ها و ضعیفان در نظامی که با شعار مبارزه با مستکبران بر سر کار آمد ، یا از واقعیات تلخ و دردناک اوضاع زندان ها و رفتار مزدوران مالیخولیا یی در بندها و سیاهچال ها با آزادگان ؟ از کجا ؟ از کدام درد بنویسم ؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چو خامه در ره فرمان او سرطاعت
نهاده ایم مگر او بتیغ بردارد
ززهدخشک ملولم کجاست بادهء ناب
که بوی باده مدامم دماغ تر دارد
زباده هیچت اگر نیست این نه بس که ترا
دمی زوسوسهء عقل بی خبر دارد
حافظ

امیدوارم که دل سوزان جنبش سبز با آرامش و خونسردی و درایت وقانونمندی به حق مسلم خود دست یابند و سیزده ی آبان بار دیگر روزی بزرگ و فراموش نشدنی بیافرینند .

نه هر که کله کج نهاد و تند بنشست،قلندری داند

2009-10-14T13:22:00.000-07:00

این مقاله ی حنا ، که به صورت مصاحبه با پدرش ، محسن مخملباف نوشته و رو خط گذاشته ،خواندنیه ، مخصوصن ، ناگفته هاش . در این سی سال گذشته ، کارهای محسن مخملباف و خلاقیت و فازهای پیشرفت هنری و حال هوای روحی و معنوی و ریشه یی و بینش اش را تا آنجا که شده دنبال کردم . زندگی نامه و بیوگرافی محسن مخملباف ، نیاز به تحقیقات و نوشته های بسیاری داره ، اما جدا از بیوگرافی هنری او و کارنامه ی فیلم های حنا، فعال بودن هر دو در عرصه ی سیاسی ، اجتماعی امروز ایران نمونه است . واقعن که این خانواده و زندگی شان ، سبب سربلندی ایران بوده .هر چند در این پنج شش سال گذشته ، نتونستم همه ی فیلم های حنا و محسن مخملبا ف را ببینم و دنبال کنم ، اما از کارهاشون بی خبر بی خبر هم نبودم و به نظر من ، هر دو همیشه تحسین بر انگیز بودند و هستند . و امیدوارم که همچنان تندرست و پایدار و استوار باشند . روشن اندیشان و هنرمندان دلسوز همیشه مورد غضب متحجران و زورگویان و مستبدین بودند و هر چه سرشناس تر شده اند ، زنگ های خطر در گوش دیکتاتورها پرصداتر شده و مسئولیت هنرمندان بیشتر . می دانم که تحمل فشارها و کشیدن این بار کار آسانی به نظر نمی رسه ،اما شدنی تر از آن است که در تصور همگان بگنجد . مطمئنم که جلوگیری ازآگاهی و اتحاد دل های یک جامعه ، با هزاران دستان هم شدنی نیست . برای نمونه ، همین وضعیت فعلی ایران . یعنی اکنون جامعه ی ایران به یک درجه از آگاهی و همدلی و اتحاد رسیده ، که هم مغز دستگاه نیرنگ آخوندی و دوستان وهمکارانشان و هم بسیاری از سیاستمداران جهان آزاد ، تا حدودی توش مانده اند و نمی دانند این خیزش به کدام سمت و تا کجا پیش می رود و چه در انتظارجهان است . تنها چیزی که بر همه ی آگاهان روشن شده ، این است که ، برای آرامشی اجتماعی و همه گیر ، جامعه ی ایران ، نیاز به نو آوری در زمینه های دانش مدرن و دوباره یابی ریشه های فرهنگی باستان خود دارد ، تا فردایی نو و سربلند را بیا غازد . فردایی که از بی قانونی و بی عدالتی و زورگویی و بیداد ، جدا شده باشد . فردایی انسانی تر ، تا بتواند با بزرگ بینی و درایت انسانی ، این تلخی ها و بیداد های امروز را هضم کند و در این بزنگاه مهم ، کشور و فرهنگ ایران را از چنگ خونخواران بدر آورد .

گذشته ، اکنون ، آینده

2009-10-07T13:57:00.000-07:00

سالروز تولد سهراب سپهری

به یاد کودکان کار

برای همیشه عاشقان

من، تو ، ما ، آنها ، اینجا ، آنجا ... چه آسان می شود در ذهن و برای تنظیم ادراک ، با واژه ، همه چیز را جدا کرد و منطقی تر دید . این جور دیدن و پاسخ داشتن ، کاری ست که هر کودک در اوایل زندگی یاد می گیرد . چگونه ی یادگیری و آموزش این چیزها را مادران بهتر می دانند و از واضحات است . اما براستی اینچنین است ؟ گذشته از اکنون و آینده جدا شدنی ست ؟ یا ما از آنها ؟ بدون گذشته ، اکنون معنی داره ؟ یا بدون آنها ، واژه ی ما ها ؟ نه . پس گذشته و اکنون و آینده یکی ست و به هم وصل ، نه دوتا و جدا از هم .این تفاوت ها و جدایی ها را هر چه مهم تر ببینی ، زندگی را بر خود سخت تر می کنی . باور کن ! هیچ چیز ، جدا از دیگری نیست ، همه چیز به هم وصل ویکی ست ، مثل هوا . اکسیژن هوا ، همان اکسیژنی ست که همه جا ی این کره هست . این بینش ، را می توان عارفانه ، یا عاشقانه و مجنون وار دید و گفت که زندگی و رئالیته ، یعنی جدایی وتفاوت جویی و مشخص کردن و نتیجه گیری آماری . می توان این جور دید ، اما می توان هم این نتیجه گیری ها را کنار گذاشت و با ادرکی بازتر و بدون پرسش و پاسخ زندگی را چشید . بی ادعا و بدون خود خواهی و پیشداوری و نتیجه گیری ها ی ذهن خود .می توان ماشین حساب ذهن خود را مدتی خاموش کرد و تنها نظاره کرد و تجربه .

می دانم که ذهن بیکار نمی نشیند و همیشه مثل یک کامپیوتر فعال است ، اما با آگاهی بر این ، می توان ، کمی از زندان واژگان ومنطق پرسش و پاسخ ها وشاید ها و بایدها و پارانویا رهایی یافت.

زمانی که دید بسته و متحجر را باز کنی و از خشک مغزی نجات پیدا کنی ، پی می بری که تا کنون با گوشه چشم نگاه می کردی .چند روز پیش ، در اخبار شنیدم که عده یی جوان آلمانی مسلمان شده ، جایی دورهم جمع شده اند ، و در اردوگاهی نظامی بسر می برند و در یک فیلم ویدیویی ــ اینترنتی دولت های غرب و کشور آلمان را تهدید کرده اند . اعلام کرده اند که جهاد است . این خبر ـ جدا از اخبار ناگوار وضع زندان های ایران و ظلم حکومتی آخوندی ــ نظامی ، به نام دین ـ از ذهنم به آسانی گذر نکرد . برای خیلی از مردم آلمان این خبر و وجود این افراد بیمناک کننده بود ، البته فردای آن ، در امواج دیگر اخبار ناگوار، نا پدید شد و ذهن مردم به مشغولیات زندگی شان دوباره گرم شد . این موضوع برام کمی تفکر برانگیز بود . اینکه چرا ، چند جوان آلمانی ، مسلمان شده و جهاد گر . اگر می شد ، حاضر بودم ، در یک دیدار با آنها ، بهشان بگویم که خود را از چنگ و از شر این گرگ ها ی میش نما ،برهانند و اگر مذهبی شده اند ، دین را درست بفهمند .اینکه امروزه به نام دینداری در بساط خشونت طلبان به فروش می رسد ، تنها نام دین را به یدک می کشد ، نه بیش . بهشان بگویم : اگر جهادی شده اید و مجاهد ، پس از خود بیاغازید . جهاد اکبر ، جهاد با نفس خود است . خود را خونخوار وآشوبگر نشان دادن و نماد شر و کینه شدن ، و پیران و کودکان را ترساندن ، نه جهاد است و نه دینی . من مذهبی نیستم ، اما تا آنجا که من از مذهب و دین می دانم ، این است که کار ها ی تروریستی ، دینی نیست .

سخنی هست که چند بار ، جاهای گوناگونی خواند ه ام ، جایی خواندم که از شمس تبریز است و جایی دیگر از پیرهرات و جایی از بایزید بسطام . نمی دانم اصل این آموزه از کیست ، جان سخن مهم است ، نه اینکه از کیست . این برای افرادی ، با استعداد های خارق العاده و عجیب گفته شده . چراکه در قدیم ، گاهی انسان ها یی ـ در جوامع گوناگون و با ادیان های متفاوت ـ بود ه اند که سال های سال ، ریاضت می کشیدند و تمرین ها می کردند ، تا به مراتب بالایی برسند وکیش خود را تبلیغ کنند . بعضی از آنها ، پس از سال ها ، گمراه می شدند و به جای آنکه مرحله ی ، نفس و خودپرستی و اگوی خود را پشت سر بگذارند ، با خود نشان دادن و انجام کارهای عجیب ،خیال می کردند که دارند ، دینداری و معنویت ترویج می کنند . این را برای آنها گفته اند . این آموزه چنین است :

اگر به هوا پری ، مگسی باشی.

اگر بر آب روی ، خسی باشی .

دلی بدست آور ، تا کسی باشی .

یعنی در دل دیگران جای داشته باش و علاقه ی عموم را به همراه داشته باش و نیکنام شو . مثل انسان های بزرگ و نیکخواه و خییر تاریخ انسانی ، که در دل مردم جوامع جای گرفته اند و جامعه ی انسانی را پیش برده اند و از دردها و رنج ها کمی بیشتر کاسته اند . این بزرگان هستند که انسان امروز را به این درجه از انسانیت رسانده اند و از حییوانیت دوری گزیده اند .

آری اینچنین است دوستان ! خود را بدست جانیان داده اید و نمی دانید چه می کنید و به سود چه کسانی عمل می کنید . و می پندارید که از بزرگانید .

در گلستانه چه بوی علفی می آمد !

...

لب آبی

گیوه ها را کندم ، ونشستم ، پا ها در آب :

من چه سبزم امروز

و چه اندازه تنم هشیار است !

...

زندگی خالی نیست :

مهربانی هست ، سیب هست ، ایمان هست .

آری

تا شقایق هست ، زندگی باید کرد .

در دل من چیزی است ، مثل یک بیشه ء نور ، مثل خواب دم صبح

وچندان بی تابم ، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه.

دور ها آوایی است ، که مرا می خواند .

در گلستانه
سهراب سپهری

نقد صوفی نه همه صافی بیغش باشد، چه بسا

2009-09-30T14:17:00.000-07:00

زندگی زیبا تر از آن است که در واژه و در عدد بگنجد، در رنگ هم نمی گنجد ، در موسیقی شاید . همان گونه که بعضی از دردها ی تجربه شده ی انسان ، در بیان و منطق واژه نمی گنجد ، زیبایی بودن ودلیل و علت و چرایی ِ بودن ، هم از منطق واژگان وفلسفه و ریاضی بیرون است .

ــــــــــــــــــــــــــ

زندگی رسم خوشایندی است .

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،

پرشی دارد اندازه ء عشق .

زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه ء عادت از یاد من و تو برود .

...

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد .

...

زندگی « ضرب »زمین در ضربان دل ما ،

زندگی « هندسه ء » ساده و یکسان نفسهاست .

سهراب سپهری

ــــــــــــــــــــــ

خوش بود گر محک تجربه آید بمیان

تا سیه روی شود هرکه در او غش باشد

نازپرورد تنعم نبرد راه بدوست

عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

دلق و سجاده حافظ ببرد باده فروش

گرشرابش زکف ساقی مهوش باشد

حافظ

چه چیز واقعیت است وراستی چیست ؟

2009-09-24T15:20:00.000-07:00

آن چه که از رویدادی برداشت توست ، همه ی جنبه های آن واقعه است ؟ یا تنها ، برداشتی ، از دریچه ی دید توست ؟ و تنها برداشت بسته بندی شده ی اادراک تو از آن ؟ این پرسشی ست که می توان در کل و در همه ی تجربیات و امور زندگی از خود و از دیگران پرسید . واقعه یعنی چه ؟ یعنی چیزی که به نظر جمع ، واقع شده و رخ داده . تقریبن ، همه ی مستبدان و زورگویان ِ تاریخ بشریت ، به نا درستی کردارخود ، تا حدودی ، آگاه بودند . اما از دید فیلتر شده ی شخصی و در توجیهات خود ،همیشه خود را بر حق می دیدند.این واقعیت پنهان همچنان باتیزبینی ، برهشیاران آشکار ونمایان بوده و هست . در اینکه هر دولت و نظام سیاسی ،برای ادامه و پایداری ، به یک قدرت نیرمند اجرایی نیازمند است ، بر همه ی خردمندان آشکار و بایدی دانسته شده و،مشخص و معلوم است .اما روشن بودن اینکه این قوه تا چه اندازه خود را به قانونمندی موظف می داند ، و پاسخ به این که قوه ی مجریه ،خود را تا چه حد از واقعیت ، دور کرده ، شاید نشان راستین ، یک جامعه ی آزاد و پیشرو و سربلند و متمدن و مفید است . بی قانونی و اجازه داشتن در تجاوز به حقوق دیگران ، در طول تاریخ انسانی ،هزاران ،هزار بار تجربه شده و هر بار نام و بهانه یی برآن نهاده شده .بدبختی بزرگ اینجاست که این بی عدالتی ها و وحشی گری ها ، با نام ودرپوشش عدالتخواهی و دینداری و معنویت انجام شده . نمونه ی زنده ی آن ، اوضاع کشور خودمان " ایران " است . می دانم که بسیاری از رخداد ها ی جهان ، و نمود آن ، همیشه اصل واقعیت نبوده و نیست ، اماتفاوت میان یک جامعه ی باز ودموکراتیک ، با یک ساختار سیاسی استبددی در همین جاست ؛ تلاش در باز شدن ابهامات و بیان واقعیات . تا چه حد ؟ به چه قیمت ؟ و برای چه ؟ جنایات بسیاری که کارگزاران دینی و به نام دینداری و معنویت در جهان انجام داده اند و متاسفانه هنوز هم صورت می گیرد ، مرا به یاد اوضاع بانک ها و مشکلات اقتصادی امروزه می اندازد . بانک ها که نشان و نمودار پیشرفت اقتصادی یک کشور بودند و هستند ، خودشان باعث این بحران شده اند .یا دولت هایی که با ظلم بر مردم خود ـ که در واقع دولت خادم مردم است ، نه صاحب مردم ـ از عدالتخواهی جهانی می گویند ،مرا به یاد یک داروساز می اندازند که خودش ویروس یک بیماری را می پروراند، تا دارویش به فروش رسد . آری دوستان ! آنچه که به عنوان رئالیته و واقعیت درک و برداشت و ثبت می شود ، تنها گوشه یی از آن است ، نه بیش .

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

شیوه مستی و رندی نرود از پیشم

زهد رندان نوآموخته راهی به دهی است

من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم

من اگر باده خورم ورنه چه کارم باکس

حافظ راز خود و عارف وقت خویشم

حافظ

پاک شدن از دورویی ،به هر بهایی

2009-09-18T14:04:00.000-07:00

این دلاوری ها و پاکدلی ِ دلسوزان جنبش سبز آزادی ، یکبار دیگر هویت راستین فرهنگ ایران را نشان داد.

در این چند هفته ی گذشته دلیری ها و از خود گذشتگی های مردم ، تاثیرات عمیق و ریشه یی بر جا ی گذاشت .

از خودم می آغازم . دو سال پیش ، وبلاگی به نام رسمی خودم به نام " زبانی سبز " داشتم و گاهی مطلبی در آن وبلاگ می نوشتم . از زندگی خارج از کشور و حال و روز خود وتجربه ها، گاهی چند خطی آنجا می نوشتم ، البته چون از وبلاگستان و وبلاگ و امکانات زیاد موجود اطلاعی نداشتم ، یک دفتر خاطرات اینترنتی ، بیش نبود . در بهار دوهزار وهفت، به ایران رفتم و چند ماهی ایران بودم . در واقع آن روزها تصمیم گرفته بودم ، که همانجا بمانم . بدلیل نشانه های بیماری و کسالت ، به این نتیجه رسیده بودم . می خواستم این سال ها یا ایام پایانی زندگی را در وطن بسر ببرم ، اما قسمت و صلاح نبود و دوباره به آلمان برگشتم . وبلاگم به دلایلی به هم ریخته بود و دیگر نمی توانستم از ش استفاده کنم ، خودم هم دیگر جندان نمی خواستم . حدود یکسال و نیم در آن وبلاگ ـ به اسم و رسم اصلی و آدرس واقعی م ـ گاهی چیزی می نوشتم ، که بهم ریخت .پس از بازگشت ، این وبلاگ فعلی را به اسم مستعار براه انداختم و این چند پست محصول این دوسال گذشته بوده . پشت حرف و نظرم هستم .اگر نظری درباره ی مساله یی و موردی ، هر جا که نوشته ام ـ به هر نامی ـ بیان شده ، هنوز هم صادق است .

http://zabanisabz.blogspot.com/

این آدینه ی امسال، آدینه ی انسان و ارزش گذاردن به انسان است

2009-09-16T14:24:00.000-07:00

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روزهایی در زندگی هست که یادگار می شوند ، چه برای آنان که آن روز و آن لحظه را خود تجربه می کنند ومی آفرینند و چه برای دیگران . سال هاست که این جمعه به نام قدس وسامان وضع آنجا و برای حقوق مردم فلسطین بر پا می شده ، اما اینبار برای مردم ایران نخست، اوضاع و زجر خود مطرح است و رسیدن به مقصد ( آزادی ، قانونمندی، عدالت ). امیدوارم که آدینه یی با آرامش ِ وجدان وسربلندی داشته باشید ! در این مسیر، همراه و در راه بودن ، با به مقصد رسیدن تفاوتی ندارد. براستی اینجاست که راه و مقصد ، یکی می شود .

چندان دوستان داریم ،

در کلیساها ،

ودر بتکده ها !!

ـــــــــ

همه فدای آدمی اند !

وآدمی ،

فدای خویش !

ـــــــــ

« آزادی »، در « بی آرزویی » است !

ــــــــــــــــ

آن همه سخن ها گفته شد ،

ــ صریح و کنایت !

اما گویی هرگز ، نصیحتی نشنیده اند!

ــ نه ظاهر سخن در می یابند ،

ــ نه مقصود سخن !

چون در نیابند ،

معامله ی آن( کارکرد آن ) چگونه کنند ؟!

ـــــــــ

اغلب خاصان خدا ،

آنانند که کرامت های ایشان ،

پنهان است !

بر هر کسی ، آشکارا ، نشود .

چنانکه ایشان ،

پنهانند!

ــــــــــ

خیال ها کم نیست :

از خود می انگیزی ، و حجاب خود می سازی ،

وبنا بر آن خیال ،

تفریح می کنی !...

ـــــــــــ

همه ی عالم ، در یک « کس » است !

چون « خود » را دانست ، همه را دانست :

تتار ( تاتار و مغول) ، در تست !

تتار ،صفت قهر ...تست !

شمس تبریری ، از کتاب خط سوم، نوشته ی دکتر صاحب الزمانی در باره ی او و شخصیت و سخنانش

تو در خود مانده یی

2009-09-11T12:06:00.000-07:00

از وحدت می گویی و خودت پُر از تفرقه یی . از تاریخ و از ظلم بیگانگان می گویی و اکنون و ستم خودت را یا نادیده گرفته یی و بودنش را پذیرفته یی ، و یا ادراک ات آنچنان مسموم خود شده ، که تنها تویی و تو و تو . همه ی این وعظ و خطبه هایت ، ظاهرا ش به دین واین نظام و ایران ومستضعفین و مبارزه با استبداد جهانی و دیگر دشمن تراشی ها ی ذهن پارانوئیدت بر می گردد و باطن اش ، در اصل و گوهر ، خود پرستی ِ بیمار دیکتاتور ها ست . آقای خامنه ای ! حضرات ! ظالمید . به چه زبانی بنویسم . بیدادگرو ستم گرید . از نظام ها ی اروپا یی و از تاریخ می گویی ، و از ارزش ها ی فرهنگ ایران .شما که به جان بذر فرهنگ ایران افتادید و فرهنگ راستین و پاکی و بی آزاری ایرانی را دشمن خود می دیدید و می بینید ووو . بگذریم . جان سخن این است . جهان انسان آگاه امروزمیان دوگرایش ودو جریان، به پیش می رود ؛بین تحجر و تندروی و خشونت و جنایت آشکار و زورگویی و ستم و بی قانونی و فسیل کینه شدن،از یک سو ، و از سوی دیگر ؛ خردمندی و همگامی با دانش و پژوهش و انسانگرایی و همنوعدوستی و احترام به زندگی و طبیعت واکنون . یعنی درواقع ، دو گرایش زنده ی تاریخی . جهان همواره در دگرگونی بوده و هست . برای نمونه ؛ تاریخ سیاسی این چند سده ی گذسته را هر کس پژوهش کند ، اینگونه دگرگونی ها و تغییرات ، برایش آشکار می شود . جهان امروز وفردا و فرداهای دیگر، باز و بازتر وتندتر است و جور دیگر .مثلن ، آینده از نظر جناح ها و قدرت های سیاسی ــ اقتصادی از پنج تا یا شش تا و حتا بیشتر امکان پذیر و شدنی ست .ایالات متحده ی آمریکا و اتحادیه ی اروپا و روسیه و چین و هند و اتحادیه ی کشور ها ی اسلامی و اتحادیه ی دیگر کشورهای آمریکایی و آفریقایی . و شاید هم قطب های دیگر . یعنی فرم ابرقدرت های قرن های پیش به پایان رسیده .بیشتر کشورها ، قوانین جهانی و بین المللی را قبول دارند و جامعه ی بین الملل و ارتباطات میان دولت ها ، هماهنگی شده .پس مشکل اصلی ، در واقع همان درد دیرینه ی انسان است . جدال میان دانش و نادانی .

دوش وقت سحر از غُصه نجاتم دادند

2009-09-09T13:39:00.000-07:00

به یاد جانباختگان ِ پاکدل این جنبش .

از خودت بپرس ، چرا این شد . بپرس چه شد که در جهان و میان جامعه ی انسانی نشانی از ظلم و بی عدالتی و بدبختی شدیم ؟!! به کدام سمت رفتیم ؟ به سوی آرشیوی در تاریخ جنایات بر آزادگان ؟ به کجا رسیدیم ؟ آگاهی ؟ به چه آویزانیم و کجا ماندگار ؟ در حافظه ی همگی ستم دیدگان این سده ؟ کجا ، کجا ماندگاری آقا ؟

آن خطاط ،

سه گونه خط نوشتی :

ـ یکی او خواندی ، لا غیر !

ـ یکی را ، هم او خواندی ، هم غیر !

ـ یکی نه او خواندی ، نه غیر او !

آن منم !

ـــــ

چون گفتنی باشد ، و همه عالم ، از ریش من در آویزد ،

که مگر نگویم ،

اگر که بعد ازهزار سال باشد ،

این سخن بدان کس برسد که من خواسته باشم !

ـــــــ

عرصه ی سخن ، بس تنگ است !

عرصه ی معنی فراخ است !

از سخن ، پیش تر آ !

تا فراخی بینی و ، عرصه بینی !

ـــــ

سخن با خود توانم گفتن ،

یا هر که خود را دیدم در او ،

با او سخن توانم گفت !

ــــــ

من سخت متواضع باشم ،

با نیازمندان صادق !

اما ، سخت با نخوت و متکبر باشم ،

با دیگران !

ــــــ

مرا گفتندی به خُردکی :

ــ چرا دلتنگی ؟ مگر جامه ات باید باسیم ( نقره ) ؟!

گفتمی :

ــ ای کاشکی این جامه نیز که دارم ، بستندی !

از کتاب خط سوم درباره ی :

شمس تبریز

جنبش سبز و آزادیخواهی ایران سرکوب وساکت شو و متغییر و متزلزل نیست ، آنچه که تغییر یافتنی ست و امکان پذیر ، نامه ی اعمال آلوده و چرکین زورگویان و ستمگران است .

بیا وحال اهل درد را بی کلام بشنو

2009-09-02T17:29:00.000-07:00

حال و روز اهل درد هر چند جوشان و خروشان است ، اما به لفظ اندک و معنی بسیار و خاموش وبی سر وصدا ست . شلوغی و پر حرفی و وراجی ، از حال ِ اهل رنج و سینه سوختگانِ ِ پُر درد دور ی گزیده و جای خود را به تامل و سکوت و بصیرت سپرده . از سویی می شود ، پرسید ، چگونه می توان این همه درد را دید و تجربه کرد و ساکت ماند ، اما اگر خودت از دردمندان باشی ، پی می بری که با شلوغی و تعجیل ، نه تنها درد هضم و بر طرف نمی شود ، بلکه بیشتر و سخت تر هم شده و هیچ مشکلی حل نمی شود . برای نمونه ؛ اوضاع کنونی ایران و شناخت جهانیان از حال مردم ایران . چند سال است که مردم در این کشور درد و رنج می کشند و در عذابند ؟ چگونه شد که امروز همه ی آزادگان و آگاهان در جهان به این بدبختی آگاه شده اند و می دانند که چه به سر مردم می آید ؟ با شلوغی و داد و بیداد ِ خشونت طلبان ِ آشوبگر ؟ یا با متانت و آرامش مردمی متمدن و مخالف خشونت و همنوع دوست ؟ این همدلی و اتحادی که امروزه آزادگان جهان با مردم ایران پیدا کرده اند ، پدیده یی ست این چنین . بدون زور سر نیزه و تبلیغات پرخرج . بی سروصدا ، این همدلی بین اهل درد جهان پدید آمده . انسان هایی که چندان هم کم نیستند .وجدان های بیدار جوامع . هر پیمان و اتحادی که به زور انجام گرفته ، با وزش نرمه نسیمی از هم می پاشد و به نفاق و دشمنی و خشونت و کینه و تصفیه حساب بدل می شود و به جز بدبختی بازدهی دیگری نخواهد داشت . از سویی دیگر هر آنچه که از صمیم قلب و عاشقانه و بی تزویر باشد ، گسستنی نیست و ماندگار است . حضرات ! پس تا دیر نشده ، این ستم و بی قانونی و جنایت را به پایان برسانید . مگر مردم ایران چه می خواهند، جز عزت نفس و آزادی و جایگاه راستین و بر حق خود ؟ فهم و پذیرش این خواسته دشوارنیست ، تنها باید خود را به جای آنها در نظر بگیرید . جای دردمندان وعشاق .

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که در این گنبد دوار بماند

حافظ

خواستن توانستن است

2009-08-17T14:22:00.000-07:00

این شعار است ، یا گوشه یی از فرهنگ ما ؟ فرق میان تجدد و تمدن چیست ؟ چرا بعضی از خصلت ها و خصوصیات یک جامعه همیشگی بنظر می رسد و کهنه تر از بنای نخستین قصر وقلعه ی باستان است ؟ می پرسم ، آنچه که در لابلای نوشته ها و خوانده ها و تعریف و تمثیل و بیان و نشان مرام یک جامعه و در اذهان عمومی و روان اجتماع و در پیچ و خم ِ تن وجان و سلول ها ی یک یک انسان ها ی همدوره ی یک جامعه در برهه یی از تاریخ خود را نشان می دهد و پیداست و آشکار ، می تواند از بیرون وارد شده و مُد باشد و تحمیلی ؟ یا مثل این جمله ؛ « ظلم پایدار نیست » آیا این ادبیات و سخنان و تعلیمات و تجارب ودانسته ها ، افسانه بود و توفان مدرنیته و تجدد و مُد با خودش بردشان و مردمی بر دوراهی مانده و هاج و واج اند ؟ نه دوست من . این دانسته ها و تجربیات که در اعماق انسان لانه کرده ، از بین رفتنی نیست . قدمتی به کهنگی انسان و وجود دارد و همیشگی ست . تاریخ چند هزار ساله ی ایران را که مطالعه بکنی و بسنجی ، می بینی که هزاران چیز کهنه و نو شده ، اما چیزهایی هم هست که همیشه بوده و هست و خواهد بود ؛ مثل آزادیخواهی و عدالت طلبی و دادخواهی . مثل پرهیز از دورویی و جنایت و ستمگری . مثل پسند افتادگی و راستی و پاکی . چون این خصلت ها همیشگی ست ، متاسفانه ، همیشه هم عده یی ـ که خود را از دیگران بهتر می دیدند ـ بوده و هستند و خواهند بود ، که از اوضاع سوءاستفاده می کردند و می کنند . یک جامعه ی آگاه و دموکرات و قانونمند ، با آگاهی بر این دانش ، انرژی خود را در مهار وهدر نرفتن سرمایه ها ی مصرف می کند و از بیداد پرهیز می کند . امروزه که جهان عین یک دهکده شده ، هر چند این نزدیکی و گام در ارتباطات مدرن بنظر می رسد ، اما جهان را که براستی دهکده ببینی ، می فهمی که هیچ چیز نو نیست و مسائل ریشه یی ، همان مشکلات قدیمی دهکده باقی مانده ؛ بودن یا نبودن آب و نان و عدالت و داد و امنیت و آسایش و آرامش و بیماری و تندرستی و زاد و ولد و مرگ و میر . پس چیزی چندان تغییر نکرده و همه چیز از باستان همینطور بوده . و تنها نوع بینش به مسئله جور دیگر شده . اینکه در کشور ما ، آخوند برتخت ستم نشسته و جهان دموکرات و آزادیخواهان جهان را دشمن می نامد ،چیز تازه یی نیست . همیشه در تاریخ بشری ، عده یی که در زمان معینی ، بر تخت ستم نشسته بودند ، برای دوام خود ، دشمن می تراشیدند و با ترس مردم ، مدتی بیشتر به ستم ادامه می دادند و روزی هم مجبور به ترک تخت می شدند . پس نباید ناامید شد . چراکه این :

ستم پایدار نیست

درخت دوستی بنشان که کام دل ببار آرد

نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد روزگار ما

بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد

حافظ

از ازل تا به ابد

2009-08-10T12:33:00.000-07:00

می تونی گذشته ی دردناک این دختر بچه ی پناهجو را توی چشماش ببینی ؟

می تونی گرمی و شفافیت خورشید را توی دل این گل ببینی ؟

می تونی همگونی و لطافت و زیبایی طبیعت وپاکی را توی لخظه ببینی ؟

پس هنوز ادراک و حواست ، بطور کل مسموم نشده .

هنوز می دونی که درد چیه .هنوز هستی و زنده . هنوزتفاوت میان دوستی و مهر ، با پلبدی و خشونت را می فهمی . یعنی فرق میان مزه ی جهان انسان و حیوان را بر جان و تن و روان چشیده یی .و می دونی که جه می خواهی .

آزادی

قانونمندی

عدالت

این کلی گویی و شعار و کاریکاتور نیست . یک رویداد پویا و روان و ریشه یی ست و به کهنه گی وجود .برای نمونه ؛ هنگامی که یکی به یگانگی و آگاهی و پاکدلی ناب رسیده باشد ، حتا در بند و زیر شکنجه و تحت تاثیر دارو و مواد مخدر و روانگردان و با بکارگیری صدها ترفند و زهر و تهدید هم ، خواسته ی درونش پایدار می ماند . زبانی و جلوی دوربین ، در آن لحظه که مجبور می شود ، تن به بردگی می دهد ، اما در پشت پرده های ذهنش می داند کیست و درد و داروی اش چیست . این مثال به طور کلی تر و عمومی در مورد جوامع هم صدق می کند . هنگامی که یک جامعه به آگاهی و بلوغ و همدلی رسید ، به هیچ شکل و با هیچ ترفندی ، نمی توان مسیر پیشرفت و تکامل اش را برگرداند . آنگاه که جامعه یی به زورگویان و سرکوبگران می گوید ؛ نمی خواهم ، این دید به زندگی و این نوع حکومت و این حاکم را نمی خوام ، یعنی چه ؟ . خب این جامعه به این نتیجه رسیده ، که نمی خواد ، دیگر این جایگاه و این توسری و بدبختی را نمی خواهد . می داند که از دید بانیان و عوامل دولت سرکوب و چماقداران و جانیان و خونخواران و هیولاهای حاکم، عددی حساب نمی شود و مهر خس و خاشاک و دست نشانده ی بیگانه ووو بر او زده می شود ، اما بازهم می گه ؛

نمی خوام

نمی خواهم

نمی خواهیم

پی بردید ؟؟!

نمی خوان دیگه .

به یاد آن د لیرانی که چون این گل ها بودند و زود پژمردند

2009-08-03T13:16:00.000-07:00

کدام استکبار جهان خوار ؟؟؟ کدام دشمن ؟! اینقدر که انسان در چند دهه ی گذشته ، از ناآگاهی و بی دانشی مسئولان کشورهایی بدون آزادی های مسلم مدنی و با سیستمی خفقان آور ، زیان دیده ، از هیچ استعمار گر اروپایی و آمریکایی ، ندیده . با سواستفاده ی بی پایان از مکر و چماق و ستم و بکار گرفتن سفسطه ، تا کجا ؟ امروزه که تقریبن همه ی مردم جهان این بازار ـ خرید و فروش ـ و این شیوه ی زندگی ( اقتصاد آزاد ) را می پسندند ، پس همه مستکبرند .آقای خامنه ای ! هنوز اندر خم یک کوچه یی . اندر خم سایه یی از توهم . مثلن سیاستمدار و آزادیخواه بزرگی چون نلسون ماندلا را از نظر سیاسی اجتماعی و یا سالک و پیشوای بزرگی چون دالایی لاما رااز نظر مذهبی در نظر می گیرم و تو وحال و روز تو را . چگونه می توانم ، تو و جمع ِ اطرافیانت ـ که هر لحظه کمتر و کمتر می شود ـ را ببینم و ستم تان به مردم را شاهد باشم و ساکت ؟ تو که واعظی و خطاب . خودت بگو ! چه جوری ؟ یک نظام ظلم و ستم ، به نام جمهوری اسلامی ، و با شعار هوادار مستضعفان برپا کرده اید و دارید جنایت می کنید . اینقدر خون ، در این چند دهه ی گذشته ، برای رسیدن به آزادی ریخته شده ، بس تان نیست ؟ گفتم که ، اسیرید . اسیر رخداد ها ی گذشته و توهم آینده یی ناشدنی . اینبار ، آینده به دست مردم کوچه و خیابان و از روی بام های خانه ها و با همدلی دلسوزانی آگاه ، برپا و مستحکم می شود و نیازی به مغزهای پارانوئید و دشمنتراش ندارد . خیال می کنید چه مدت هنوز هستید ؟ از مشاوران تان بپرسید . به نظر من دیگر زیاد به درازا نمی کشد . یعنی در هفته ها و ماه های آینده ، برای همه مشخص می شود در این سال ها چه خبر بود و به چه دلیل مردم در این چند دهه این مسیر را آمدند .آمدند چون بازیچه ی دست استکبار بودند و الان هم باید خفقان و سرافکندگی را تحمل کنند ، یا آمدند تا آزادی و سربلندی و عدالت را تجربه و استوار کنند .

رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند

2009-07-19T14:19:00.000-07:00

انسان می تواند هم از سویی دیگر در گودالی از تنفر و رذالت و پوچی و خشونت و ستم گرفتار ، و مظهر لعن و نفرین شود . در واقع هر دو سو در انسان میسر وفراخ . کمی از افسانه ها و باستان که جلو تر بیاییم ، در همین گذشته ی نه چندان دور تاریخ انسان ها ، از هیتلر و استالبن و صدام هست ، تا لینکلن و گاندی و مادرترزا . یعنی هر دو سو شدنی ست . هر دو سو و گرایش هم طرفدارانی پیدا کرده ، اما کدام و به چه نشان در اذهان انسان ها ماندگار شده ، پر سش است ، نه اینکه چرا این دو گرایش در وجود انسان ها بوده و هست . دوستان ! مزه ی قدرت طلبی وزیاده خواهی زهری ست فریبنده ، با ظاهری خوشخرام و خوشگوار ، اما در باطن ، تلخ و ویرانگر . به نظر من ، آنگاه که فردی ، به آگاهی رسید ـ به این آگاهی که چه چیز و به چه نشان ماندگار است ـ ، جوری دیگر می زید . زندگی را نمی بلعد ، در او و با او ست و نه شکارچی او . این اتفاقات چند هفته ی گذشته ی ایران را با خبر می شوم و دنبال می کنم ، این دوسویی که نام بردم ، به خوبی در این رخدادها نمایان می شود . از یک سو جامعه یی متمدن و پاکدل و معنوی ، و از سویی دیگر زورگویانی قدرت طلب و سیری ناپذیر . جنگ قدرت و وحشت و زوربازو نشان دادن از یک سو ، و پایداری و راستی و پاکی آزادیخواهان از سویی دیگر . تاریخ چه یاد داده ، کدام یک از این دو طرف پیروز و ماندگار شدند ؟؟! بارها گفته ام و بار دگرهم می گویم ؛ اینگونه که در ایران ، با زندانیان رفتار شد و می شود ، ستم است و هیچ توجیهی نمی تواند ذره یی از دلیل این ظلم را تعریف و توصیف کند . حالی تان شد ؟ به نام دین ، دارید بی دینی رواج می دهید . توی مجالس انتخابات دوران خاتمی ، متحجرانی مدعی خداپرستی هی شعار می دادند که اگر خاتمی بیاید ، اسلام در خطر است . یادتان که نرفته ؟ بهتر بود ، می گفتید ، بساط ظلم مان در خطر است ودکان مان بی مشتری می شود ، نه اینکه اسلام در خطر است . شما اگر یک ذره از تخت خود پرستی پایین می آمدید و یک هزارم وجودتان تسلیم خدا بود ، نه خود ، می فهمیدید که هیچ دینی ، هیچ گاه درخطر نبوده و نیست . به هر حال از من ِ هیچ کاره ی آواره بشنوید و دست از این ستم بردارید ! تا دیر نشده و خشم این مردم گریبان تان را نگرفته و اوضاع وخیم تر نشده . حضرات ! می دانم که مانده اید توش ، پس بس تان است .دست کم به معممین خود این نظام از جمله آقای منتظری گوش کنید و دست از ستمگری بردارید . او که دیگر بیگانه نیست . نجف آبادی ست و تا آنجا که به یاد می آورم ، یکی از چهره های مهم این نظام بوده و هست . و زندانی کشیده و همیشه در صحنه بوده و دلسوز این نظام است .اما اینجور که پیداست ، قدرت طلبی ، بد جوری وجودتان را تسخیر کرده و تحت سلطه گرفته .

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد

2009-07-09T12:59:00.000-07:00

راستی چرا دل اینجوریه ؟ آنچه خودش داره ، از دیگران و بیرون از خود می طلبد ! حافظ نخوانده بودم ، هیچوقت این را نمی پرسیدم . فرهنگ و ادبیات ایران پر از اینگونه اشعار ومطالب است . بدبختانه ، امروزه در واقعیت حاکم بر اوضاع سیاسی واجتماعی و فرهنگی ، این چیزها کم رنگ شده .تو پست های پیش نوشتم که من هیچ کاره ام . باور کنید راست می گم . من یک آواره ی هیچ کاره ام .یعنی بیکار نیستم .شغل ساده یی ـ شبیه به حمالی و گارسونی و پاکبانی ـ دارم و امورات می گذرد ، اما نه مال دارم و نه منال .خرده هوشی دارم و سرسوزن ذوقی . گمان هم نمی کنم که ، یک روزی شناخته شوم و عکسی و نشانی از من در دنیای غیر مجاز به ثبت برسد . البته اگر جایی در بند گیر کنم و مجبور شوم را نمی دانم . نمی دانم ، پس از چند روز به همه چیز ـ که بازجوها می خواهند ـ، اعتراف می کنم و درخواست ندامت . حالا که گیر نیستم و جام جم در دل پیدا کرده ، می نویسم . تا آنجا که هنوز دم وبازدمی هست .چیز عجیب و غریبی هم نیست . یکی هستم از شاهدان این سال های پر خروش گذشته ، یکی از میلییون ها ایرانی . یکنفر که برای آزادی و استقلال وسربلندی ایران و ایرانی به خیابان رفت . برای پیشگیری نفوذ دشمن در زمان جنگ حتا حاضر بود ، روی مین برود وبا یک نارنجک ، جلوی تانک بایستد . از دوران کشت و کشتار و بگیر وببند و آغاز سرکوب ها ی دهه ی شصت ، به اینسو ، به آرامی از انقلابیون و گردانندگان این نظام فاصله گرفتم . اما تا پایان جنگ در ایران بودم . پس از رسیدن به کشوری آزاد ، تا پنج سال پیش ، دودل بودم و گاهی فکر می کردم که شاید زود قضاوت کرده ام و بیخود از ایران بیرون آمده ام .بویژه پس از روی کار آمدن آقای خاتمی و آغاز اصلاحات . ده سال پیش دیدیم که چه بر سر دانشجویان آمد . همان روز وپس از این رخداد ، پی بردم که جنبش اصلاح طلبی در ایران راهی دشوار در پیش دارد و آگاه کردن جامعه به این آسانی ها که خیال می کردم و می کردیم ، نیست . می بینیم که هزینه های آغاز شده تا به امروز ادامه داشته و هنوز هم به پایان نرسیده .اما از پنج سال پیش به اینسو ، برایم ، هر روز روشنتر شده ، که به هیچ عنوان و تحت هیچ شرایطی ـ تا مجبور نشوم ـ با این حضرات مسئول و گرداننده ی امور ، همپیاله و شریک نخواهم شد . و می دانم که من جزو نسل نیم سوخته ی روند تاریخ ایرانم و باید تا هستم ، ندای آزادی و آزادیخواهی سردهم و از همه ی آزادگان حمایت کنم واین بار به مقصد رسانم . چقدر هزینه ی جانی و مالی ، مردم این کشور در این صدوچند ساله ی گذشته ، برای رسیدن به آزادی راستین پرداخت کرده اند ؟ بیش از آنچه که تصور شدنی ست . در این چند هفته ی گذشته ، دیدیم که ، چه خبر بود . همه ی این هزینه های جانی دردناک بود و هست و خواهد ماند ، اما دردناکتر ، تفاسیر و تحلیل های رسانه ها و ژورنالیست ها ی ایرانی و خارجی ، از اوضاع ایران و پیشگویی های نیمه علمی و نادانسته از روحیه ی مردم ایران و رویدادهای آینده ی ایران است . حضرات ! دوران تحلیل و شعار و سخنرانی به سر رسیده . جوانان ایرانی ، آگاهتر از آن اند که در یک تحلیل خام وشعاری و سرسری جا بگیرند . حق شان را می خواهند . حقی که از آن هر انسانی ست . پس اینقدر سخنرانی و مصاحبه و تحلیل دلسردی تحویل این مردم ندهید . این کشور و این مردم ، آزاد می شوند و دیکتاتوری ؛ چه آخوندی و چه نظامی و چه مافیایی و چه هر جور دیگر هم که باشد ، در ایران دیگر پایدار نیست . چگونه می تواند ، یکنفر که چند کتاب درباره ی ایران خوانده ، یا چند سفر به ایران داشته ، در مقاله یی بنویسد که همه چیز تمام شد و این چند روز یک شو بود و همه چیز مثل سابق می ماند ؟ بهرحال باردیگر هم می گویم . من هیچ کاره ، اما آزاده ام . مثل من در ایران و همه ی جهان بسیارند ، پس دست از دلسردکردن مردم بردارید و اینقدر چوب لای چرخ نکنید ! مردم ایران مردمی متمدن و قانونمند و آزادیخواه اند . و تا به این هدف نرسند ، هیچ چیز به پایان نرسیده . و دوران شکوفایی و ثمر در پیش است ، تنها هزینه هایش را باید مراقب بود.این مردم زجرها کشیدند تا به اینجا برسند ، پس اگر شما هم آزاده اید ، یاری شان کنید .

یکی از پاک ترین و ناب ترین ها در ادبیات مدرن ایران ، سهراب سپهری بود که به دلیل بیماری سرطان به پیری نرسید و زود رفت . اما اشعار و نقاشی هاش ماندگارشدند . او را که بخوانید ، فرهنگ و مرام و منش ایرانی را بهتر می شناسید.

قران بالای سرم ، بالش من انجیل ، بستر من تورات ، زبرپوشم اوستا، می بینم خواب :

بودایی در نیلوفر آب .

هر جا گل های نیایش رست ، من چیدم . دسته گلی دارم ،

محراب تو دور است از دست : او بالا ،

من درپست .

شعر شورم را

از هشت کتاب

براستی که نمونه اید !!! و

2009-07-07T05:00:00.000-07:00

سر بلندی و آزادی ناگهانی نیست . یک پروسه و سیکل است و به آرامی و خودجوش در ماهیت هستی انسان . امروزه همه ی جهان ، به شما می نگرد و منتظر آن روزی ست که شادی و آزادی و پایکوبی تان را تجربه کند . باور کنید ! شدنی ست . خرد مندی و عقل و منطق وآزادی و قدر دانی آن و قانون و قانونمندی و زیبایی زندگی ، مثل دم و بازدم ، به هم چسبیده اند و با هم . امیدوارم که امسال با وجود این همه تنش و سختی ومشقت و فشار وسرکوب و خطر ، باز هم نمادی از سربلندی تان به یادگار بگذارید و هیژده تیر خوبی داشته باشید ! دست مریزاد ، از این اتحاد و همدلی و پایداری !!!

او چو گوید که قدح نوش و لب ِ ساقی بوس

2009-07-01T13:57:00.000-07:00

گوش کن و بشنو از او که نگوید دگری بهتر از این . انگار یک کم داغ شده . هوا را می گم و دل های دردناک مجروحین و دفاتر ِ مسئولین و خاطراتِ مفقودین را . آنچه که از این جند روزه بر جای ماند ه ، نامه یی سیاه و دل هایی دردناک و نشانی دیگر از ظلم . ولحظاتی ماندنی ، به یاد آن عزیزان و رفتگان که گذشتند ، اما ماندنی شدند . اینقدر خشونت ،جز خشونتی تندتر چیزی ببار نمی آورد .تا بینش کنش وگفتار تغییر نکند ، هیچ چیز نوین نمی شود . مثلن ؛ جامعه یی از دیکتاتورها به ستو ه آمده و تغییر ی د رساختارهای سیاسی و اجتماعی را می طلبد ، اما تا وقتی که این جمله را بر زبان می آورد « مرگ بر دیکتاتور » هیچ چیز تغییر نمی کند، فقط پالان عوض می شود و خر همان خر می ماند . چون در هر کسی ، دیکتاتوری کوچک خیمه زده و آب که ببیند ، می تواند شناگری چیره بروز کند . همین جامعه اما می تواند به جای این شعار بگوید« سرنگون باد بیداد ». تفاوت اینجاست که دیکتاتور و دیکتاتورها همه می توانند باشند و بشوند . و خوب که در آیینه نگاه کنی ، یکی از آنها را می بینی .اما دیکتاتوری یک سیستم و منش و ساختار ، سیاسی که می تواند یکبار برای همیشه به پایان رسد ودر جامعه یی مسیری نو آغاز شود . سرکوبگران در جوامع ـ از جمله در ایران ـ تلاش می کنند ، با خشونت و زور ، آن جامعه را سرددل و افسرده و نا امید کنند و همدلی و همبستگی آزادیخواهان را بگسلند . این خشونت ها و خونریزی ها ، چیزی جز نماد ستم ، در یک جامعه ی ستم دیده ی گرفتار آئتوریته و زور گوها و باندهای آقازاده ها نیست . در جامعه شناسی نشانه های چنین جامعه یی به آسانی پیداشدنی ست . جوری که از با لا به پایین همه چیز با زور و سرکوب ، آغاز و به پایان می رسد . در چنین ساختاری می تواند این ناهنجاری حتا کودکان و پاکترین اشخاص را هم به نحو ی درگیر کند . چون برای رها شدن از فشار تنش ها و ستم ها ی درونی وبرونی ، باید به یکی زوربگویند . یعنی تخم خشونت کاشته شده ، مثل ویروسی ، رشد می کند و زورگویی و استبداد ، در جامعه و جانها کاسته نمی شود و هی بیشتر و بیشتر می شود . پژوهش در این زمینه ریشه و سری دراز دارد و از توان و بیان من و این پنجره بیرون است . به هر حال امیدوارم که این مرام و شیوه و مسیر زورگویی و ستم ، به زودی ، آگاهانه دگرگون شود و فردای مان را با نیکی و انسان دوستی و عقلانیت به بار آوریم . خوشبختانه ، آگاهی مردم ایران به آن حدی رسیده ، که در گذشته نمانده و امروز را فدای فردا نمی کند و در آن می زید و می پوید و رشد می کند . ببینیم که چه در پیش است ، به جز آزادی راستین

این ندا ، ندای آزادی بود

2009-06-24T07:13:00.000-07:00

این ندا ، ندای آزادی بود وهست و خواهد بود . آقای خامنه ای ! بر تخت ستم نشسته یی و هنوز نفهمیده یی که دوران ستم تان روبه پایان است .این مردم که به پای صندوق ها آمدند ، می خواستند که از راهی قانونی و بدون آشوب و کشت وکشتار و خونریزی ، به تو و چماقداران و دارودسته ات بفهمانند که جان شان از دست تو و باندت و محمودکت به لب شان رسیده و تغییر و تحول می خواهند . اما نفهمیدید . این مردم مثل توو اطرافیانت ، سادیست و مازوخیست و پارانوئید و خشونت و جنگ طلب نیستند و شرافتمند و متمدن و آزادیخواه اند . اینبار دیگر تا لحظه ی آزادی کامل در میدان ها می مانند و همانجور که با برزبان آوردن اسم اعظم ، سی ودوسال پیش تخت ستم شاهی را به لرزه درآوردند و یک سال پس از آن نظام را تغییر دادند ، اینبار هم تخت ستم آخوندی را منحل می کنند . در ماه های آینده می توانی بر بام روی و گوش کنی . خیال می کنی چه شد که بیش از هفتاد در صد مردم پای صندوق ها آمدند ؟ به جز چند در صد که برای حقوق دریافتی و مزایا آمده بودند ، بقیه با اینکه هیج اعتمادی دیگر به شما واین نظام ندارند ، به چه دلیل فعال شدند و آمدند ؟ هنوز نمی دانید ؟؟! بگذریم . من کسی نیستم و از سه ثانیه ی دیگر زنده بودن یا نبودن خودم هم آگاه نیستم ، اما آینده ی ایران برایم روشن تر از هر چیز دیگر است . دارو دسته و سازمان و تشکیلاتی ندارم و از جایی هم برای نوشتن این مطالب پول و بودجه یی نمی گیرم .یعنی به چشم توو اپوزیسیون فعال و هر انسان خردمندی ؛ یکنفر که هیچ کاره است و گوشه یی در انزوا نشسته و زبان درازی می کند و شلوغ و گرد وخاک به هوا . اما نه اینجور نیست . این قال نیست . من دل های سوخته وزجر کشیده ی بیش از هفتاد میلیون ایرانی راه پشتوانه دارم و چند میلیارد انسان عدالت طلب و صلحجو و همنوعدوست بر این کره ی خاکی را . کم است ؟ خیالاتی نشده ام .می دانم چه می گویم و از کجا این آگاهی اهدا شده . پس ستم بستان است . ظلم تان رو به پایان است .چه من باشم و چه نه . جمهوریت در این کشور ماندگار است . اما نه به این شکل . یک جمهوری سکولار و یا یک لائیسیته ی عدالت طلب وهمه گیر و متمدن ، نجات آینده ی ایران وفرهنگ ایران و ایرانی ست . این تظاهرات و شعارها ی شبانه به پایان نمی رسد ، تا این کشور آزاد شود . پیشگیری آنچه که در پیش است و روی می دهد ، نه در دست تو ومتحجران وجانیان خشکه تعصبی ست ونه در دست نئولیبرال های سودجو و خشونت طلب و باندهایشان . این روند و این مسیر جایی دیگر تعیین شده وسوز دل هاست و در دست مردم است . مردم آزاده و قانونمند و متمدن ایران . من که گفتم ، این کاروان به مقصد رسیده و مردم آگاه شده اند و دل هاشان به هم بافته شده و تا رسیدن به آزادی راستین همه ی مردم ایران ول کن نیستند و همراهی می کنند . پس وجود ِ خود را بیش از این با ریختنِِ ِ خون نا حق آلوده نکنید !!!

می بینید که

2009-06-18T14:27:00.000-07:00

این جمعیت را که می بینید ؟ اگر قرار باشد ، میلیون ها نفر دیگر هم به خیابان می آیند واعتراض می کنند ، تا به حق خود ( آزادی ) نزدیک و نزدیکتر شوند . من که خودم را در این وبلاگ به هیچ رساندم ، تا تو بفهمی . بفهمی و راستی و پاکی را بپذیری .این انتخابات قبول نیست . باطل است . اگر دلتان به حال مردم این کشور سوخته و این نظام را پایدار می خواهید ، اصلاح طلبان ، تنها امکان بقای این نظام اند . شورای نگهبان را بر چینید و چند تغییر جزئی هم در قانون اساسی بدهید ، تا این نظام دمکراتیک شود واین مردم زجر کشیده ، آسوده تر بزیند . من که می گویم ، اگر باید ، میلیون ها نفر به خیابان ها می آیند .در شگفتم که چرا همه چیز پیچانده می شود و از راستی فاصله می گیرد . مثلن ، دولتی شادی می کند که صنایع پتروشیمی و هسته یی ساخته ودر بوق و کرنا این پیروزی را می تاباند و هی می دمد . اما بدلیل اینکه چندتا فیلتر را در صنایع پتروشیمی نادیده گرفته و چندتا سانتریفیوژ کهنه استفاده کرده ، مردم منطقه یی را چنان مسموم و آلوده کرده ، که نسل های پس از آن هم بیمار می شوند ، یعنی چی ؟ این عاقلانه است و مجاز ؟ چیزهایی هست ، که اگر مردم آگاه شوند ، دسته دسته و فوج فوج به خیابان می آیند و از خشم ، آشوب می کنند ، به همین دلیل هم زیاد مته به خشخاش نمی زنم . من قصد آشوب و ویرانی ندارم . این نقشه ها ی شوم هم که برای این کشور کشیده شده را فراموش کنید ! حالا شاید فردا و فرداهای دیگر هم دوباره حضراتی با هم بنشینند و مخ هایشان را روی هم بریزند و ترفند هایی تازه ، برای سرکوب وادامه ستم بکار برند ، اما اینبار دیگر ترفندهایتان بی فایده است و این کاروان به مقصد رسیده . ظلم و ستم و بی قانونی و چپاول به نام دین به پایان رسیده . مردم آگاه شده اند ودیگر نه می توانند و نه می خواهند که اینگونه نیمه جان ، به این بردگی ادامه دهند . به نظر من ، وقتی که آزادی راستین در ایران بر سر کار بیاید و مسئله ی خاورمیانه با صلح و احترام حقوق طرفین و قانونمندی حل شود ، نیمه ی سنگین مشکلات جهان حل می شود . می دانم که صلح و دوستی و احترام به زندگی ، مخالفانی ناآگاه هم دارد ، اما اکثریت انسان ها طرفدار صلح و قانونمندی و آرامش و احترام به حق و حقوق همدیگر اند و رسیدن به این جایگاه انسانی ناممکن نیست .

راستی نیازی به بیمارستان رفتن وبستری شدن نیست و فقط باید یک مدتی روزانه نزد پزشک برم و آمپول و سرمی زده شود .

تا چه حد ؟؟؟

2009-06-17T12:08:00.000-07:00

چندتاباید بشود ، چندتا سند و مدرک دیگر ؟؟! این مردم از خشونت و بی قانونی و هرج و مرج و تو سری و اجبار خسته شده اند . مگر چه می خواهند ؟ به جز ، عزت و سربلندی و محترم شمردن حیثیت شان .فهمیدن و پذیرش این خواسته ی انسانی ـ که در وجود همه ی انسان ها هم هست ـ اینقدر دشوار است ؟؟! من حالا کسی نیستم بیرون گودم ومجازی و غباری گذران . اما این همه فعال و دلسوخته که به خیابان ها آمده و می آیند و خواهند آمد چی ، مجازی اند ؟ آقای موسوی بیگانه است و از سوی دولتهای خارجی اجیر شده ؟؟! در یک نظام مردمی و دمکراتیک و آزاد ، سران و گردانندگان امور کشور ، با دیدن مردمی متحد و همدل که به خیابان می آیند و بر امور نظارت و در رخدادها شریک هستند ، دلگرم می شوند و خوشحال . این بزرگترین تفاوت میان دو نوع سیستم است . یکی زور و سرکوب و بی قانونی ، ودیگری آزادی و قانونمندی و خرد . یکی ، همدلی و همیاری و اتحاد مردمی را می پسندد و دیگری تفرقه و خشونت و نفاق مردم را . به نظر من ، آمدن انبوه ملت به پای صندوق های رای ، نشان این همدلی مردمی ست ، که سال ها پیش گسیخته شده بود . دل ها و افکار و انرژی انسان ها که به هم بپیوندد ، بسیاری از آنچه ناممکن بنظر می رسد ، ممکن می شود . یکی دوبار دیگر هم همینجا نوشتم که برای حال خود ومطرح کردن خودم نیست . چرا که از این « من » یک گرم هم نمانده . این چند سطری که گاه ، گاه اینجا نوشته شده ، از دلسوزی ست ، دلسوزی به حال ظالم و مظلوم . به هر حال چه خوشتان بیاید و چه نه ،اینگونه که با مردم ایران رفتار می شود ، ظلم است و ستم محض . و نادیده گرفتن حیثیت انسان . امیدوارم که به بلبشو و خشونت و خونریزی ختم نشود و از بی قانونی وتقلب دورشویم و به جایگاه راستین انسانی ، نزدیک . شاید در روزهای آینده ، برای درمان کسالت ، بستری باشم و نتوانم اینجا چیزی بنویسم . نوشتن و ننوشتن اینجا مهم نیست . آنچه که باید انجام گیرد به بود ونبود این ذره بند نیست و انجام می گیرد . آنهم چیزی نیست ، جز رسیدن به دمکراسی راستین .هزاران هزار که خردمندانه و عاشقانه و همدل به صحنه آمده اند . این نشان روند دمکراسی نیست ؟؟پس دیگر به دنبال چه نشانی هستید؟؟

آنگاه

2009-06-04T14:54:00.000-07:00

خورشید مگر منبع اصلی انرژی نیست ؟ پس چرا این چشمه ی انرژی با این همه نور نادیده گرفته شده ؟ هزاران سال پیش ، پس از عصر حجر که انسان فهمید با آتش و دما ی بالا ، می توان جاهایی با ذوب به آهن دست یافت ، چون آهن در آن دوره چیزی نو بود و نشانی از نیرومندی ، درخت پشت درخت و جنگل پس از جنگل آتش زد تا به آهن بیشتر رسد و خود را نیرومندتر و قوی تر کند، سال های سال پس از آن ، در چند صد سال گذشته و پس از انقلاب صنعتی ، انسان هر سال بیشتر و بیشتر به نوآوری ها رسید . زندگی هر ساله از جهاتی آسانتر از سال پیش شد وانسان راحتتر .تا اینکه این پیشرفت ها و نیرومندی ،خودش زمانی ، به خطرناک ترین دشمن انسان و طبیعت تبدیل شد . جنگ های ویرانگر قرن بیستم که هنوز در خاطرات مانده . و پس از آن هم دوران جنگ سرد . تا اینکه روشنفکران و سران جناح ها و بلوک ها فهمیدند و پذیرفتند که همه بر یک کره ی خاکی ِخیس بسر می برند و به هم محتاج اند .در چند دهه ی گذشته ـ بویژه پس از فاجعه ی چرنوبیل ـ انسان های آگاه دید خود را تا حدود ی تغییر دادند و جور ی دیگر با مسئله ی بهره مندی از انرژی برخورد می کنند . امرزه انسان ها در بیشتر کشورهای پیشرفته بدنبال انرژی های مفید طبیعی هستند ، مثلن انرژی خورشیدی .انرژی اتمی هر چند امروزه نشانی از پیشرفت و تکامل انسانی ست ، اما خطرناکتر از آن است که به نظر می رسد . آنقدر انرژی در تابش خورشید هست که مهار و استفاده ی ذره یی از آن برای همه ی نیازهای انسانی کافی ست . پس چرا نادیده گرفته می شود ؟ ؟!

چشم ها را باید شست ، جوردیگر باید دید

لب دریا برویم ،

تور در آب بیندازیم

و بگیریم طراوت را از آب

پرده را برداریم :

بگذاریم که احساس هوایی بخورد

کار ما نیست شناسایی « راز » گل سرخ ،

کار ما شاید این است

که در « افسون » گل سرخ شناور باشیم

سهراب سپهری

سکوت سرشار از ناگفته هاست

2009-05-21T12:41:00.000-07:00

این انگار نام یکی از شعرهای شاملو بود . چقدر از این واژه ی : « سکوت » در ادبیات ما استفاده شده .از شاعران پیشین ـ پس از پارسی باستان ـ از زمان رودکی گرفته تا امروز . البته می دانم که سکوت هم مثل هر واژه ی دیگر حق و حقوق استفاده شدن داشته و دارد و خواهد داشت ، اما چقدر باید سکوت کرد و چرا .ناگفته بمانیم یا بیان شویم ؟؟؟ پرسش این است . سید ! سی سال پیش به خیابان نرفتم که جای تاج را با عمامه عوض کنم . رفتم تا جلوی ستم بایستم . رفتم تا آزادی و عدالت و استقلال و سربلندی این مردم را ببینم . نرفتم تا آخوند را به جای خان بر تخت ستم و بیداد بنشانم . همینجور که در پست پیش نوشتم ، برای خودم نیست . برای تو که حافظ را حفظی ، نیاز به توضیح حال عشاق ندارم . می گویند ، هر که تو را مستقیمن خطاب کند ، تنها به دلیل جسارت خطاب تو ، به مرگ تهدید می شود و در بند بسر می برد . خیال کرده یی کیستی ؟؟! فردا می توانی دستگاه و تشکیلات تهمت و افترا به راه اندازی و مرا خائن و وطن فروش و از کاگزاران استکبار جهانی بخوانی . می توانی حکم صادر کنی . هر چه دلت می خواهد .هر چقدر خودپرستی و خودبزرگ بینی ات هم که تحقیر شده ، باشد . تفاوتی ندارد . من هیچ کس نیستم . نه مال دارم و نه منال ، اما هنوز دل زنده . نه دشمنتم و نه دوستت . از این مرحله گذشته ام که زندگی را در سیاه و سفید و دوستی و دشمنی خلاصه کنم ، اما آنچه که بیان شدنی ست ، باید بیان شود ، چونکه دلم به حال انسان و انسانیت سوخته ، نه برای خود . برای اینکه روشن شود ، کمی از زندگی شخصی ام به عرض برسانم . در یکی دوسال اول زندگی چند بار همه ی پزشکان گفته بودند ، تا فردا زنده نیست ، اما زنده ماندم . مثل بیشتر کودکان ، صدها بار افتادم و دوباره پاشدم . انقلاب و جنگ و آوارگی وثروت و مفلسی و بیماری و خوشی و ناخوشی زندگی را گذراندم تا اکنون . تا این پرسش .

بیان یا سکوت ؟؟؟

کاری که سی سال پیش آغاز شده ، هنوز حتا متولد هم نشده،اما در حال تولد است و امیدوارم که خرد ، بر جای تنفر نشیند و ابن کاروان به مسیر تکامل رسد .

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

یادم از کشته ی خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید

گفت با این همه از سابقه نومید نشو

حافظ

یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینیم

2009-05-07T05:33:00.000-07:00

پا کدلی بگزیدن دشوار نیست . هر چند مُخ هی همه چیز و همه ی ادراک را می پیچاند و دو دوتا چهارتا می کند و پاکدلی را دشوار نشان می دهد ، اما به دلیل اینکه ، در وجود انسانیت ، پاکی نهفته است و همه ی هستی از پاکی نشات می گیرد ، پس شناخت و گزیدن اش شدنی ست و هنگامی که انجام گرفت ، همه چیز زیبایی ست . ومزه ی زندگی می دهد ونمی توان مرگ دیگران را پذیرفت . حکم اعدام ، به هر بهانه یی هم که امروزه ، در برخی مناطق ـ به نام وبرای جلوگیری از خشونت و ظلم ـ هنوز انجام می شود ، راه حل نیست .وتنها به عادی شدن این خشونت ، دامن می زند . به نظر من هر انسانی قادر است ، به بینشی گسترده و پاکدلی برسد . هنگامی که انسان همه ی کینه ها و ترس ها و درد خود را شناخت ، تازه پی می برد که با گذشت و عبور از این مرتبه و مرحله و آشتی با خود و دیگران و همه ی خوبی ها وبدی ها ی زندگی ، به پاکدلی نزدیک شده . باور کنید ! من این چیزها را برای سود و زیان خودم نمی نویسم ، من به پاکدلی نزدیکم ، شاید هم خیال می کنم نزدیک شده ام . به هر حال همانظور که در پست های پیشین یکبار در باره ی بیماری و روش های گوناگون درمان نوشتم ، مسئله ی شخصی خودم ، آموزش دیدن و یادگیری ست ، اما بخاطر روشن شدن دیدگاه ام برای دیگران ، گاهی در پستی هم نظری شخصی مطرح می کنم ، که شاید بعضی ها خوششان نیاید . من مخالف حکم اعدام وجنگ و خشونت و ظلم و بی قانونی ام . حضرات ! اینگونه که در زندان های ایران با زندانیان رفتار می شود ، ستم نیست ؟ . نمی دانم چند نفر به این وبلاگ سر می زنند . تعداد خوانندگان برام مهم نیست ، آنچه که مهم است ، بیان است ونه بیش.

حالیا مصلحت وقت در آن می بینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم
جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم
حافظ

هر سه

2009-04-29T15:45:00.000-07:00

این سه تصویر از ، سه گوناگونی ، سه معنا و سه مفهوم و سه موضوع ، شاید در نگاه نخست ، هیچ ربطی به هم نداشته و بی ربط و بی خود به نظر برسند ، اما می توانند هم در ذهنی خلاق ،بدون متن و توضیح ،به هم بافته شوند و داستانها و منظور ها و قصد ها در آن نهفته دیده شود . یا دیده نشده ـ تنها شنیده ـ ، درک و برداشت شوند . منظورم از این همه کش و قوس و پیج و خم به این سه تصویر را خودم هم دقیقن نمی دانم ، این چند تا با هم بودند و من بی ایده . البته کمی که تامل و تفکر می کنم و از خودم ، پیش خودم می پرسم ، به چه دلیل ؟!! می بینم ؛ این سه موضوع ، یک جورایی ، تو ذهنم با اجازه ی زندگی ، به هم وصل بودند و من یادم رفته بوده . عکس اول که گل و بهار و اردیبهشت وزنده . عکس دوم هم که یکی از زیبایی ها ی پُر شکوه طبیعت ایران مان است و سومی هم یک راهپیمایی و تجمع کارگری ست ، به فردا و مراسم اول ماه مه . از دیشب به فکر این روز بودم و هی یادم می رفت و هی دوباره می آمد وهمیشه هم با کوه و گل همراه بود .شاید به این خاطر که پایداری و تحمل و شکوه و بردباری طبقه ی کارگر ایران با گل باید پاداش داده شود . به هر حال روز پر شکوه و خوش و خیر و زیبایی را برای همه ی کارگران آرزو می کنم .

psychokinesilogie

2009-04-17T13:06:00.000-07:00

" سایکوکینزیولوژی " نام نوعی پزشکی ست که دکتر " دیتریش کلینگهارد " برای درمان بیماری ها استفاده می کند . این نوع درمان و شیوه ی تراپی او در حدی ثابت شده و کارآیی داشته که امروزه در چند کشور مورد استفاده و درمان قرار می گیرد . او توانسته با این پزشکی و استفاده از این تراپی ، بیماری های صعب العلاج را بدون مصرف و تجویز داروهای متداول درمان کند . تا آنجا که من متوجه شدم ، او بر این نظر است که بیماری هایی که در بزرگسالی خود را نشان می دهند ، تاثیر گره یی ست که در اوان زندگی در روان انسان زده شده و بر اثر فشارهای پیاپی در زندگی ، این گره کورتر و پیچیده تر می شود وروزی خود را در یک بیماری سخت نشان می دهد و حتا می تواند به مرگ منجرشود. در رابطه با او و نوع این تراپی و درمان بیماری ها از طریق این شیوه ، تلاش می کنم در آینده ، مفصل تر پستی بنویسم . الان حدود پنج سال است که من به دلیل کسالت و بیماری بیشتر عادت های خود را تغییر داده ام و جور دیگری زندگی می کنم و بیماری و تندرستی برام مهمترین مسئله شده و از پنج سال پیش تا این ساعت هم توانسته ام بدون مصرف داروهای پیچیده ی شیمیایی و گران قیمت ، نسبتن معمولی زندگی کنم . این تغییر در نگرش و مرام و عادات زندگی ، آنقدر جالب و تاثیر گذار بوده ،که قصد دارم ، حتا در این زمینه دوره یی طی کنم و مدرکی بگیرم ، تا شاید بتوانم به دیگران هم یاری برسانم . مثلن گیاهخوار شدم و روزانه یوگا و مدیتیشن کار می کنم و در مجموع سعی می کنم ، آگاهانه تر زندگی کنم . چند روز پیش ، دوستی که از ایران آمده بود را نزد دوست دیگری ملاقات کردم و صحبت از ایران و اوضاع شد و نظر م را پرسید . چیزی که به او گفتم این بود« مهمترین مشغله ی من این است که فردا چند قدم می توانم راه بروم ، و یا اصلن می توانم هنوز یا نه . » به هر حال بیماری و تندرستی ، در حال حاضر تنها مشغله ی اصلی ذهنی من است و رفع مشکلات و بدبختی ها ی دیگران در مرحله ی دوم . به هر حال در آینده سعی می کنم ، در این زمینه بیشتر پژوهش کنم و از یاد گرفته ها و تجربیاتم بنویسم . برای نمونه ، طب سنتی و پزشکی های مدرن امروزی ، در علاج و درمان بیماری ها . اگر عمری بود و چیزی یاد گرفتم که جالب و مفید بود ، اینجا می نویسم .

قدر ِ زیبایی و شکوه این قطره ها را نباید داشت ؟؟؟

2009-04-10T12:33:00.000-07:00

ذره به ذره ی این طبیعت و لحظه به لحظه ی زندگی در چنین فضایی پر ارزشها ی گذران و فرار است ، یعنی زندگی . زندگی یی که در آن سهیمیم . پس بهتر است با احترام و لذت و شناخت ، گذران را نگریست . روزی درویشی بخت بر گشته خلافی از نیاز انجام داد و نگاهبانی سر رسید و او را بازداشت کرد و با خود برد . درویش بخت بر گشته و پشیمان ، در راه ، هزران داستان وعلت و دلیل این خطا را توجیه کرد و فایده یی نداشت و نگاهبان بیش از صدبار گفت « : تو درست می گی ، اما من مجبورم تو را با خود ببرم و به دادستان تحویلت بدم ، چون من مسئولم و پاسخگو ی مقامات بالا تر ، پس زبان خود و گوش مرا بی آزار بگذار و همراهم بیا . » درویش دیگر هیچ نگفت و ساکت شد . پس از رسیدن به مقصد و تحویل درویش و رفتن ، در لحظه ی پایانی ، درویش با احترام از او برای این آشنایی سپاسگزاری کرد . نگهبان با شگفتی از او پرسید ، چرا تشکر ؟ من که تو را گرفتم و تحویل دادستان دادم ؟ درویش گفت« : اگر سال های سال در خانقاه ها و مدارس وحوزه ها می گشتم ، این پاکی و خدمتگزاری به خدا را یاد نمی گرفتم که در این چند ساعت با تو یاد گرفتم و درک کردم و فهمیدم . ممنون ! » در این داستان ، یا داستان و حکایتهای شبیه به این که در فرهنگ ما بسیار است ، می توان زیبایی ها و ظرافت های تمدن راستین ایران را دید ، اما بدبختانه امروزه از آن دور شده ایم ودورویی و مکر و ریا و بی قانونی و بی احترامی به جایگاه و ارزش انسان ، چندان چیزی برای سر بلندی و نمونه بودن بر جای نگذاشته . می گویند ، اگر نام دو نفر همبشه با نام یک اثر هنری ماندگار ، برده شود ، ممکن است یکی از آنها نام سازنده ی آن اثر باشد و نام یکی از آنها نام خراب کننده ی آن اثر . هر دو بر زبانها مانده اند ، اما به دومعنی . یعنی دو جنبه ی تاثیر یک رویداد . خود را به عنوان خشونت طلب و نیرومند مطرح کردن ،نشان بزرگی و ثبات و اطمینان نیست ، نشان ضعف است . حتا از کوچکترین حرکت و جلوه ی آگاهی هم ترسیدن و سرکوب کردن ، نشان بزرگی و نیرومندی نیست ، نشانه یی از وحشت است . هر که به دنبال آگاهی خود و دیگران باشد ، دشمن جامعه است ؟!! براستی که اوضاع فعلی حاکم بر ایران نمونه ی سرکوب و اختناق و ستم است .

هم تبریک وهم

2009-03-19T05:58:00.000-07:00

حدود بیست ساعت دیگر از چرخش سال در حال پایان نمانده و سال نو منتظر سه ثانیه ی آغازین ا ست . یک سال دیگر هم گذرکرد و رفت ومن هنوز اندر خم یک کوچه ام . ساعاتی پیش می خواستم ، مطلبی شاد ، همگون با نوروز و زیبایی های طبیعت دربهار بنویسم ، اما با خواندن و شنیدن مطالبی در باره ی ایران و اوضاع حاکم در زندان های کشور و حال اکثریتِ مردم ایران (عامه ی محروم) ، دیگر نمی دانم ، چگونه این چند واژه را بیآغازم ، با تبریک یا با تسلا ؟؟؟ از دانشمندی می پرسم ، جُِِرم مردم چیست ؟ چرا پس از گذشت این همه سال ـ صد ، صد وپنجاه سال ـ ، هنوز از آزادی و قانونمندی و سربلندی و افتخار و شادی ، دوریم ؟!! مددکارها ی اموراجتماعی ورواندرمانی ، در یکی دوجلسه ی نخست تلاش می کنند که بیمار ، یا مددجو ، بپذیرد که مشکل دارد و راهی دشوار در پیش . و نیاز به یاری ست ـ از طرف خود و با کمک مددکار . به نظر من ، این نسخه ومتد در موارد و مسایل مهمتر و کلی و عمومی تر اجتماعی هم کارآمد دارد و می توان استفاده کرد . یعنی یک جامعه باید بپذیرد که در سراشیبی ست و نیاز به یاری اهل فن دارد . یاری اهل فن ، پس از پذیرفتن کاربرد دارد ، نه با زور و تبلیغ و گل آلود کردن آب . به هر حال جامعه ی ایران نیاز به درمان دارد و داروی این درد ـ بی قانونی و ستم ـ ، راستی وپاکی ست و پذیرش و شناخت درد . آباد کردن و قانونمندی دست یافتنی ست ، تنها باید گام نخست را برداشت و براستی خواست .در هر حال امیدوارم نوروز بر همه ی آنان که این ایام راجشن می گیرند خجسته و فرخنده باد و صدسال به از این سال ها ی دردناک !!!

آزادی ـ قانونمندی ـ عدالت

2009-03-12T06:50:00.000-07:00

برای هر کدام از این سه واژه ، می توان نوشت ونوشت و نوشت ؛ مثنوی هفتاد من . می توان هزاران ساعت در این باره مطالعه کرد و آموخت .در صد برنامه ی رادیوتلویزیونی ، می شود از خوبی ها ی این سه ، در مسیر پیشبرد جوامع انسانی بحث و مجادله کرد . این سه واژه برای بیشتر انسان ها ـ به جُِز افراطیون و تسخیر شدگان ـ ، ارزشمند است و قابل پذیرش . همه ی دولتها و نظام های جهان هم بر این باورند که نزد آنها جامعه و نظام در این مسیر در حرکت است ـ با تفاوت هایی جزیی ، بنا بر نوع بینش و فرهنگ حاکم بر آن جامعه . آزادی یک واژه ی پنج حرفی ست و انسان همیشه به دنبالش بوده و همه می دانند که انسان آزاد ِ آزاد هم نیست و همه چیز در دست انسان هم نیست ، اما تا حد مشخصی را یک جورایی همه دوست دارند ـ یا دقیقتر بگویم ؛ بیشتر انسان ها آزادی را دوست دارند ـ همه به قانونمندی احترام می گذارند و می گویند ؛ ما قانون را دوست داریم . خب بعله . پس چرا در جوامعی این خصلت اجتماعی چنان رشد کرده و به جایی رسیده ،که حتااز مقام اول آن هم انتقاد می شود و او می داند که به دلیل کردار نادرست خود ممکن است از نظر قضایی مشکلاتی پیدا کند و برای همه ی تصمیمات باید پاسخی منطقی داشته باشد ، وچرا در جوامعی هنوز حتا جان انسان ها بی ارزش است ؟؟؟ یا واژه ی عدالت ؛ عدالت کامل ِ کامل ، را تنها می توان در تفکر و تصور و بینش به زندگی بدست آورد در رئالیته صد در صدی وجود ندارد . عین این جمله یی که تو کوچه و خیابان ها ی شهرهای شلوغ ایران شنیده می شود : «گشته ایم ، نیافتیم ، نگرد که نیست ! » ، اما بیشتر انسان ها زبانی هم که شده عدالت می خواهند . اینچُنین است دوست من ! . به نظر من هیچ کاره ی آواره ، ارزش نهادن راستین به این سه واژه و از شکل حرف و واژه به در آوردن و اجرا کردن کامل آن ، رمز پیشرفت همه ی جوامع انسانی ست . هر چه این سه ، کامل تر انجام شود ، پیشرفت و منزلت و جایگاه راستین انسانی ،آشکارتر می گردد و زندگی در آن جامعه دوست داشتنی تر می شود . یکبار داشتم رپُرتاژی در باره ی زندگی پناهجویان در کشوری غریب و تعیین مکان اقامت می دیدم و خاطره ی یکی از مصاحبه شوندگان ، جالب بود . او گفت : ـ مردی میانسال مقیم کانادا ـ « من جوان بودم و آواره . شب اولی که به کانادا رسیدم واز فرودگاه با راننده یی به شهر می رفتیم ، پشت یک چراغ قرمز در جاده یی خلوت نزدیک شهر ، مدتی توقف کردیم وازاو پرسیدم ، چرا نمیرونی ؟ ماشین که اصلن نمیاد . او گفت ، چراغ قرمز است و باید ماند تا سبز شود . این آشتی با قانون ، آنقدر برایم جالب بود که گفتم ، من تا آخر عمر همینجام .» منظور از این همه آفتابه لگن چیدن کلامی این است : خود و زندگی خود را شناختن و آگاهی و احترام گذاشتن به خود ودیگران و زندگی ودانش و طبیعت و قانومند زندگی کردن و عادل بودن و آشتی کردن با زندگی و زمین و زمان ، زیباست و زندگی طعم دیگری دارد و مزه اش شیرین است ومثل گل .

بردلشان گرد ستمهاست

2009-03-06T15:22:00.000-08:00

براستی که خاموش و بی تفاوت زیستن و نادیده گرفتن این واقعیات حاکم ، جان خراش است و نشدنی . با خبر شدن از مرگ عزیزان در زندان ها ی بی قانونی و رفتار نا عادلانه با زندانیان در بند ، از دردهای خود سخت تر وجانسوزتر است ، اما چه بنویسم ؟ هیچ . و باز هم هیچ . که ما هیچ ، ما تماشا . ما ناظر و گرفتار و درگیر و در بند خود اسیر و ندانستیم .

بس که در خرقه ء آلوده زدم لاف صلاح

شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم

بر دلم گرد ستمهاست خدایا مپسند

که مکدر شود آیینهء مهر آیینم

حافظ

چه بنویسم ، که نا نوشتنش بهتر است !!؟

2009-02-26T05:54:00.000-08:00

براستی که ناگفتن و ننوشتن از این همه بدبختی و بی قانونی و ندانم کاری برای تندرستی بهتر است .هر انسان آگاه و خردمند وبیداری که پس از سالی ،یا اندی از ایران دیداری داشته ، با لبی خندان و چشمی گریان باز می گردد . مردم را به زورگویی و زورشنوی و پذیرفتن آن عادت دادن ،بدبختی نیست ؟ هر کس را از ترس و بی جهت گرفتن و بیدلیل در بند کردن و پاسخ گو نبودن ، بی قانونی نیست ؟ در نیت و در اصل به دنبال پیشرفت و رستگاری و سربلندی بودن ، اما خطاها و اشتباهات را نادیده گرفتن و پی در پی همان راانجام دادن ، ندانم کاری نیست ؟ بی قانونی ها تان که شهره ی آفاق شده . خوشبختانه آزادگان بسیاری هم هنوز زنده اند و فعال . و به گوش جهانیان می رسانند که چه خبر است . اما بدبختی و ندانم کاری ها ، نه برای خودتان و نه برای حریفانتان و نه برای همراهانتان ، روشن است . تلاش می کنم ، ساده بیان کنم ؛ انسان برای زنده ماندن ،اکسیژن نیاز دارد و نان و آب . بسیاری از انسان ها یادشان می رود که مهمترین گوهر حیات ، اکسیژن است ، چون همیشه بوده و تنفس شده ، زمانی که یک نفر جایی گیر کند و هوایی برای نفس کشیدن نیابد ، تازه می فهمد که چقدر اکسیژن مهم است و او توجه نمی کرده ، یعنی آنچه که همیشه بوده ، بر سر طاقچه ی عادت گذاسته شده وفراموش . این مثال شاید برای درک جان سخن یاری گر شود . برای بسیاری از گردانندگان امور ، بر تخت نشستن و حکمفرمایی کردن عادت شده و قدراش را ندارند و وظیفه ی خود را فراموش کرده اند . جان سخن چیست ؟ حضرات این ره که رفته و می روید به نا کجا آباد است . حتا اهداف خودتان را هم فراموش کرده اید و قدرت طلبی تسخیرتان کرده .
و یادتان رفته که ریشه و منبا قدرت از کجاست . نظامی که مردم طرفدارش نباشند ، مثل اسب سواری بی اسب است . بیان شد ؟ باز هم ببنویسم ؟

اگر زخون دلم بوی شوق میآید
عجب مدار که همدرد نافه ختنم
طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع
که سوزهاست نهانی درون پیرهنم
حافظ

تو خود ، حجاب خودی

2009-02-13T14:27:00.000-08:00

خود یعنی چه ؟؟؟ خود به عنوان یکی در میان دیگران ؛ خودی که هویت و نام و نشان و اثر انگشت و کد ژنتیک خاص دارد ، فردی مشخص است . یعنی کسی که در برهه ی روشنی به عنوان یک موجود زنده فرد مشخصی ست . به همین سادگی می توان واژه ی خود را توضیح داد و تحلیل کرد . اما آیا در رئالیته و در زندگی و در علم و دانش روانشناسی و از نظر دینی و فرهنگی ودر هنر هم می توان به آسانی این واژه را معنی کرد ؟! در جوامع مدرن وفردگرای امروزی، انسان و موجودیت انسان جور دیگری پذیرفته شده و آزادی های شخصی مرتبه و احترام و منزلت خاصی پیدا کرده ، جایگاهی که با کوشش ومبارزه و هزینه ی بسیار سنگین بدست آورده شده و نشانی از پیشرفت محسوب می شود . از سوی دیگر همین انسان آگاه امروزی جامعه ی پیشرفته ، می داند که فرد در جمع معنی پیدا می کند و بدون جمع ، فرد هم بی معناست . یعنی هر دو بی دیگری هویتی ندارند و برای رسیدن به آزادی و هویت فردی ، آزادی جامعه و جمعی هم باید موجود باشد . مثل دم و باز دم . یکی مستلزم دیگری ست .
به نظر من برای هر انسانی ، تحلیل روند ر خداد های اجتماعی آسان تر از شناختن و شکافتن روان خود است .
بزرگی گفته بود : کسی که خود را یافت ، دیگر در زندگی چیزی گم نکرده . تا آنجا که می دانم ، در همه ی فرهنگ ها و ادیان و دانش روانشناسی و روانکاوی ، موضوع خودشناسی ، یکی از مهمترین مباحث بوده و هست . از سوی دیگر در یک جامعه و سیستم بسته ، از خود شناسی وکلنجار رفتن با خود و کاووش کردن روان خود دوری می شود و اگر کسی هم زیاد دنبال خود جویی باشد ، به عنوان خودخواه وخود بزرگ بین معرفی می شود . و در دوران هایی هم مُهر دشمن و بیگانه و وطن فروش بر او زده می شود و خطرناک به حساب می آید . می دانم ، انسانی که جایگاه و مقام خود را بشناسد ، گله یی رفتار نمی کند و به دنبال چوپانی نیست که به او بگوید چه بکند و چه نه .خرد و عقل و وجدان خود را چوپان خود می داند و هر چیز مخربی را که برای خودش نمی خواهد ، برای دیگران هم نمی خواهد .

سی شد؟

2009-02-10T07:40:00.000-08:00

سی سال پیش مثل دیروز بود .برام . حال آن بچه یی که سی سال پیش به دنیا اومده ، یا آن پیری که در میانه های عُمر آن روز را ـ شابد هنوز ـ در خاطر دارد وتجربه کرده را نمی دانم ،اما می دانم که برای خودم ـ که در خُرد سالی بودم ـ چگونه بود و چه ها در این سی سال تجربه کردم وچه گذشت . نه تنها آن روز ، بلکه همه ی لحظه ها را زندگی کردم و چشیدم . روز ی بود که شاهدان بسیاری داشت و دارد . و نمی شود از دلیل وقوع و واقعیات رخ داده به سادگی نظر کلی داد ، اما خواسته یا نا خواسته در آن سهیم و همراه . و امروز بی نظر . فقط گاهی از خودم می پرسم ، با این همه هزینه ی جان ها ، آیا ارزش و جایگاه انسانی در این جامعه مرتبه یافت ، یا نزول کرد ؟ رفتار با انسان ها در زندان ها تغییر کرده ؟ آیا و آیا ها و وهای بسیار دیگر . نمی دانم . تنها می دانم که اینش سزانبود، این کشور .
گوشوار زر ولعل ار چه گران دارد گوش
دور خوبی گذران است نصیحت بشنو
آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق
خرمن مه به جوی خوشه پروین به دو جو
آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت
حافظ این خرقه ی پشمینه بینداز و برو
حافظ

ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن

2009-01-30T15:18:00.000-08:00

این بود مقصود ؟ شهرهایی در تیرگی و هوایی آلوده و مردمی با دل های بیمناک واندوهگین ؟ هنوز اندر خم یک کوچه ماندگار شدن هدف بود و کوچکترین نگاه و لبخند عاشقانه و شاداب را در نطفه خاموش کردن ، این است نشان افتخار و سربلندی ؟ !! انسان را از انسانیست به بردگی ودل مردگی رساندن افتخار ندارد ، شرم دارد . هر انتقاد را دشمنانه دیدن ، بیماری ست ، نه زیرکی . اوضاعی بر پا کردن که در نکات منفی رده ی جهانی بدست آورده، افتخار است ؟ من به فکر خودم نیستم . من خودم را جزو عابران خسته ی در راه حساب می کنم . اما با این هفتاد میلیون چه می کنید ؟ حالا بگیم ، ده میلیون از خودی ها و نورچشمی ها هستند ، دیگران چه ؟ اگر براستی می دانستند که چه بر سرشان آمده و چه کلاهی بر سرشان رفته و می رود و جان شان تا چه اندازه مسموم شده ، که آشوب می کردند . به هر حال ،وظیفه ی خود می دانستم و می دانم که یادآوری کنم . این روش و شیوه و مرامی که در ایران بر پا شده ، نه قانونی ست و نه انسانی و نه پا یدار .
من به آغاز زمین نزدیکم .
نبض گل ها را می گیرم .
آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب ، عادت سبز درخت .
.
.
روح من کم سال است .
روح من گاهی از شوق ، سرفه اش می گیرد .
روح من بیکار است :
قطره های باران را ، درز آجرها را ، می شمارد .
روح من گاهی ، مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد .
.
.
.
هرکجا هستم ، باشم ، آسمان مال من است .
پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است.
چه اهمیت دارد
گاه اگر می رویند
قارچ های غربت ؟

صدای پای آب سهراب سپهری